miércoles, 30 de junio de 2010

Cosas sobrevaloradas/cosas infravaloradas



COSAS SOBREVALORADAS:

El sillón ball

Relacionada con la anterior, el fútbol como asunto de máximo interés nacional y cuestión de Estado. El éxito de la selección no cambiará nuestras vidas ni ganaremos nada con sus victorias.

Las personas tratadas como objetos con carne, como trofeos de guerra que hay que añadir a la colección.

El gañanismo

La tontería

El borreguismo

El éxito fácil

Los festivales como máxima expresión de la música concebida como un negocio y no como música. Un ejemplo más del trato borreguil e interesado que algunas multis, empresarios y promotores dan a las masas.

El aspecto físico

La imagen

Los rebeldes sin causa

Las tribus urbanas. No me gustan por los mismos motivos por los que no me gustan las religiones.

Las religiones

Las banderas

Las patrias

Los nacionalismos

Los Planetas, el indie en general y la mentalidad "40 principales" en la música independiente

La tolerancia cuando va relacionada con el conformismo y con el tragar con todo aunque no se esté de acuerdo.

El neoliberalismo

Las mentiras

Jack Kerouac y en general los escritores de la Generación Beat

La gente falsa y cabrona que es siempre la que mejor considerada está y más suerte tiene en la vida

La pedantería intelectual

Las borracheras. Las drogas en general.

Santiago de Compostela

La televisión

Los -ex

Las redes sociales y hacer amigos por internet

El fast food aplicado no sólo a la comida, también a la cultura, a los sentimientos, a las relaciones entre personas...

Las películas con muchos efectos especiales pero con un argumento pobre

Las modas


COSAS INFRAVALORADAS

El dinero público

El amor

El deporte como actividad física

Pensar

La inteligencia

Las buenas personas

Los sentimientos

Los lobos esteparios y la gente que busca su propio camino al margen de alienaciones

La sensatez

La personalidad propia, única y diferenciada.

La lectura. Me refiero a libros con sustancia y no a revistas como el "Hola".

Protestar contra lo que no se está de acuerdo. El inconformismo. La insumisión. La rebeldía con causa.

El criterio

El derecho a la intimidad

La ciencia y la investigación

La educación

La sinceridad

La ética y los principios

La honestidad

La naturaleza, tan maltratada ella por los intereses económicos


...


Esta entrada la iré actualizando cuando se me ocurran más cosas, que seguro que sí.

martes, 29 de junio de 2010

Ourensáns ilustres: Abelardo



Vai de necrolóxicas, pero e que hoxe faleceu unha das persoas máis queridas e coñecidas da cidade. As veces mostramos mágoa cando morre unha estrela do rock ou un actor de cine, aínda que nunca os vísemos na vida e tivesen a súa residencia habitual a milleiros de quilómetros da nosa. A morte dunha persoa da mesma cidade coa que era habitual cruzarse pola rúa e que ademáis era un abanderado e defensor de Ourense polo mundo adiante, alomenos para mín, é algo máis sentida que nos casos anteriores, por cercana e pola valía da persoa en cuestión. O meu trato con él limitábase a un cortés saúdo, pero sí que Abelardo mantiña amizade co meu pai -de como o meu pai coñece a tódolos ourensáns de máis de 55 anos é un misterio do que falaréi noutra ocasión-.

Como hoxe se pode ler en tódolos xornais galegos, Abelardo é coñecido pola súa faceta artística e tamén porque foi candidato a alcaldía de Ourense hai xa oito anos. Era demasiado honesto para andar metido en lerias de partidos políticos, así que por non querer retractarse dunhas opinións sobre a "paridade", o aspirante a cacique Pachi Vázquez apartouno do PSOE pouco antes das eleccións. Penso que tería sido un bo alcalde, alomenos era unha persoa comprometida coa súa cidade. Mágoa.

Eu coñecín a Abelardo nun ximnasio. Concretamente no do Bamio. Eso foi xusto antes de baixar de novo as escaleiras do Ximnasio Club Lee. Na sala de pesas do Bamio era habitual atoparse a Abelardo dando mostras dunha envexable condición física. Daquela debía ter pouco máis de 50 anos e cando practicaba boxeo (foi un dos mellores boxeadores que deu a cidade) ou facía exercizos de elasticidade, a mín entrábame unha envexa sá, xa que eu aos meus 27, non era capaz de facer todo aquelo. Co seu fillo sí que tiven máis trato, ademáis coincidín con él o último ano que traballéi en Vigo, xa que Gabriel, que é como se chama, aprobara nese mesmo ano as oposicións a policía local e tocoulle "apatrullabar a siudá" xusto no barrio onde eu traballaba (a Rúa México).

Abelardo era un dos fixos na ruta por onde vou correr (o Paseo das Ninfas). E digo "era", porque xa fará uns dous anos que non o vía correndo por alí.

Aínda que a morte non entende de idades, Abelardo era demasiado novo para morrer. D.E.P.

Ourensáns ilustres: O Nano e O Humberto





Xa tiña bastante abandoada a temática adicada a ourensáns ilustres, se ben, ningún dos dous cos que actualizo hoxe son ourensáns de nacemento, pero coma se o fosen, xa que eu os lembro de toda a vida pululando polas nosas rúas.

A pasada fin de semana circulaba nos abrevadoiros habituais o rumor do falecemento de "O Nano". ¿Será verdade? Intentaréi confirmalo en próximas días. O certo é que fíxoseme raro non velo pola zona vella nas pasadas festas perseguindo a algunha rapaza.

Personaxe popular das rúas ourensáns, chegou a Ourense a principios dos Oitenta da man do Padre Silva, integrándose nesa grande familia que era o Circo da Cidade dos Muchachos en Bemposta. As miñas primeiras lembranzas do Nano son as de velo bailar na discoteca La Metro do Parque de San Lázaro. Bailaor sen parangón, mellor galante e de moito éxito entre as mulleres. Co paso do tempo xa o lembro adicado á mendicidade. Moitas das noites que saía de farra atopábao durmindo nalgún portal ou garaxe da Avenida da Habana ou da Avenida Castelao. Tamén era habitual velo plenamente integrado nalguna das peñas da grada de fondo do Campo do Couto animando ao noso Ourense, ou en bares como "El Sol" ou o "Barcelona". Os homes que teñen o carácter mulleriego incrementan esa cualidade co paso dos anos, a tendencia habitual dos vicios sempre é ir a de ir a máis e nunca a menos, e O Nano, co paso do tempo, pasou de galán a vello verde pesado e sobón, ou iso era o que me comentaban algunhas amigas que mesmo lle tiñan algo de medo cando o atopaban pola noite. De tódolos xeitos, se é que de verdade morreu, D.E.P.

O Umberto é natural do país veciño. Nos Oitenta adicábase a venda de panos nos semáforos. Lémbrome do meu pai, ao volante do seu Seat 127, subindo as fiestras do coche cando aparecía o Humberto cos panos na man. E non sei como facía o homiño, debía ter o don da ubicuidade, porque practicamente estaba en tódolos semáforos da cidade case á mesma hora. Da venda de panos á venda de chicles, pasando por diferentes adiccións á puta droga. Raro era o día que non saía á rúa e que non aparecía o Humberto para ofrecerme uns chicles mentres contaba algúns dos seus chistes (hai que recoñecer que algúns eran bos). Cáeme ben, é un personaxe típico das nosas rúas. Sentín tristeza cando hai semanas lin esta noticia en "La Región". Non mo podía crer no Humberto, aínda que cando a necesidade apreta ás veces a vida ofrece moi poucas alternativas. Síntoo por el, pero se as fixo, ten que pagalas. A mín non me faría ningunha gracia estar durmindo no meu piso e que entrase alguén a roubar, as cousas como son.

O Nano e o Humberto, dous persoas sen sorte que forman parte da Intrahistoria da Auria.

lunes, 28 de junio de 2010

Intrahistorias da Auria






A verdade é que a Intrahistoria sempre me apasionou máis que a Historia. A propósito de losers, intrahistóricos, mindundis, cidadáns anónimos e demáis xente interesante -a popularidade é para os covardes-, onte lía esta curiosa información que recolle un feito fermoso, pero que ao mesmo tempo deixa un poso de tristura:


http://www.lavozdegalicia.es/ourense/2010/06/27/0003_8575727.htm

E daquela deixéi voar a miña imaxinación...

O certo é que con boa pluma e con algo de tempo libre, esta nova podería dar para unha interesante novela ambientada na bela Auria de mediados do século pasado.

...

Isto foi todo por hoxe, xa non teño nada máis que contar. Poden vostedes retirarse aos seus aposentos. Boas noites

domingo, 27 de junio de 2010

FESTAS DE OU!





En cuanto a música en directo, sólo estuve en el concierto de CHRIS ISAAK, y como ya he comentado en una actualización anterior, un directo sin mácula. Aprobado con nota.


Animación por las calles: sólo puedo hablar de las noches del jueves y del sábado. Espectacular, especialmente el sábado. Mucha gente por todas las calles de la zona vieja, buen ambiente en el mercado medieval, charangas cada pocos metros. Ayer, tomando la primera en la Plaza Mayor pocos minutos después del concierto de Fuxan os Ventos, se escuchaba el ruido infernal que procedía de la Carpa Dance, también el resplandor y el sonido de los fuegos artificiales y la música de los continuos pasacalles. Parece que ayer todo OU se echó a la calle y además el ambiente no decaía a medida que avanzaba la noche. En cuanto a número de gente y animación, me recordó, salvando las distancias, al lunes del carnaval.


El sábado por la mañana estuve en la scooterada. Como me comentó una amiga: "No hay ningún mod". Claro hija, ni que las Vespas, Lambrettas, Fred Perrys o la música Soul fuesen propiedad de los mods. Ya existían desde muchos años antes a la aparición del primer bakala con flequillo, otra cosa son las apropiaciones indebidas y la necesidad de identificarse con algo para conseguir una personalidad que después en la práctica no lo es tanto.


De lo único que tengo fotos es de La Batalla de Flores. De pequeño era lo que más me gustaba de las fiestas. Tanto la batalla en sí como las guerras de serpentinas que hacíamos mi hermano y yo en la casa de la Plaza del Hierro. Con la excusa de mis sobrinas, ayer me acerqué a verla, y a pesar de lo que publica hoy La Región, me pareció bastante flojita con respecto a aquellas batallas de flores de hace ya 30 años (mare mía!). En decadencia. El desfile no llegó a la media hora, tan sólo diez carrozas y unas charangas que daban pena. Flojita. Aquí os dejo las fotos. Aviso, están sacadas con un móvil, de ahí su pésima calidad:




Los malvados piratas consiguieron asustar a Alba:






























Un bólido embistiendo a Alba:








David, Alba y un feo:




Noa, demasiado joven para disfrutar de la batalla de flores. Se pasó todo el desfile durmiendo, a pesar del bullicio:




sábado, 26 de junio de 2010

¿Accidentes o imprudencias?



Vivo en un país un tanto peculiar. A las imprudencias se les llama accidentes y después, a toro pasado y cuando ya no existe posibilidad de enmienda, se intenta desviar la culpa de las mismas hacia terceras personas. Hay miles de ejemplos, pongo sólo estos tres para no convertir la actualización en el típico megatexto "Made in Rafa":

Pongamos por caso un día de fuerte oleaje en una playa. La bandera roja es visible desde todo el arenal y los socorristas hacen su trabajo advirtiendo a los bañistas del peligro que corren si se meten en el agua. Nunca falta el típico valiente que se pasa por los cojones las recomendaciones del socorrista y se adentra en el mar para dar unas brazadas, más chulo él que un ocho si además hay muchas chicas en la playa. Hay que lucirse. Al bañista, finalmente, lo arrastra el mar de fondo y perece ahogado. A lo que debería llamarse imprudencia se le llama accidente, y la culpa siempre acabará salpicando a los sufridos socorristas de Protección Civil por no conseguir sacar a tiempo del mar al bañista imprudente.

Un día con mucha lluvia en una autovía. Los paneles de información aconsejan reducir la velocidad y mantener la distancia de seguridad para facilitar una conducción más segura. Nunca falta el típico "Fernando Alonso" frustrado que nos adelanta a más de 150 kilómetros por hora y que aún encima nos hecha una miradita desafiante molesto con nuestra velocidad lenta pero segura. Unos kilómetros más adelante, el kamikaze salta la mediana por efecto del aquaplaning y se lleva por delante la vida de una familia que cumplía con las normas de circulación. En el caso de la familia sí que estaríamos hablando de un accidente, pero en el caso del kamikaze NO, ya que en cierta forma, él se lo ha buscado. En este último caso estaríamos hablando de una imprudencia, o de un asesinato más bien. No faltará quien diga que la culpa es de Fomento por tener las carreteras en mal estado.

Una noche cualquiera en una estación de tren. Varios jóvenes cruzan las vías para llegar antes al otro andén. Lo hacen a pesar de las señales de prohibición que advierten del riesgo de cruzar las vías. Un AVE pasa en ese momento a 140 kilómetros por hora y pone fin, de una manera dramática y terrible, a la vida de varios de ellos. Le llaman accidente, pero para mí es una imprudencia. Accidente sería que descarrilase el tren o se hundiese el túnel que da acceso a los andenes. No faltará quien eche la culpa de lo ocurrido a RENFE, a pesar de las señales de prohibición, y a pesar de existir, a pocos metros, un paso subterráneo que permite cruzar los andenes sin ningún riesgo.

Todos los días se producen miles de ejemplos de imprudencias con consecuencias fatales: alcohol y volante, casos de tetraplejia en playas y piscinas, gente que jode su vida por culpa de las drogas, gente promiscua que folla sin condón, y así podía seguir hasta mañana. ¿Accidentes? NO, claro que no lo son. El accidente no lo busca uno, es algo fortuito e imprevisible. Desde el momento en que existe una información suficiente, desde el momento en que día a día vemos a nuestro alrededor decenas de ejemplos, no podemos hablar de accidentes y SÍ de imprudencias. Es un error cargar la culpa, cuando las consecuencias son ya irreversibles, a quien no la tiene, o a quien ha empleado un montón de tiempo y de dinero en informar de los riesgos que algunas conductas entrañan. No pasa nada. La gente seguirá cruzando las vías en las estaciones, conduciendo borracha, o ahogándose en playas con bandera roja. Al fin y al cabo, la muerte es siempre algo que le ocurre a los demás y a nosotros eso ya nos tocará de viejos. Somos así de temerarios y de inconscientes. A veces tratamos de justificar las imprudencias con argumentos tan simples y absurdos como éste: "es que hay gente que lo hace y no le pasa nada". Ya...eso tiene un nombre y se llama "borreguismo". De todas formas, el que esté libre de culpa que tire la primera piedra, pero que lo haga a ser posible lejos y siendo consciente de que puede causar un accidente hiriendo a alguien(risas).

Ultramemia es así, un país muy curioso y con códigos éticos un tanto peculiares. En Ultramemia, por ejemplo, se tiende más a valorar lo fácil, lo superficial, el envoltorio o la imagen, que la inteligencia. Así nos va. La nariz operada de Belén Esteban ha ocupado más titulares en los medios de comunicación que la muerte de Saramago. ¿Con qué os quedáis vosotros? yo como soy rarito prefiero la inteligencia al físico, a la simple fachada.

Este último párrafo viene a cuento de uno de esos grupos que existen en el facebook con miles de seguidores y que he descubierto estas mañana. Lleva por nombre, ojo al dato: "No hay nada mejor en el mundo que un hombre con patillas". Pues sí que lo hay, ¿un hombre inteligente tal vez? Para tener unos buenos patillones se necesita tan sólo una semana ¿cuántos años se necesitan para amueblar el cerebro? Si me diesen a escoger entre una tía inteligente y una tía con grandes pechos, me quedaría con la primera. Claro que si la chica tuviese las dos cosas ya sería la leche, pero me seduce más la inteligencia.

Nada, que me ha hecho muchísima gracia ese grupo del facebook, es el signo de los tiempos, lo que está de moda y me temo no hay nada que hacer contra eso. Me he acordado de esta escena de "Hache". Vaya por delante que a mí los hombres no me atraen sexualmente y que algunas frases del monólogo me parecen exageradas, pero vamos, que en definitiva...

Otro día seguiré con más historias de Ultramemia, ahora me esperan en Liliput y ya llego tarde.

viernes, 25 de junio de 2010

Wicked Game





Ayer tocó cita con el mainstream y lo cierto es que no esperaba tanto. Me temía a un Chris Isaak más acabado, pero todo lo contrario. Dos horas largas de actuación ante una audiencia que casi llenaba el Jardín del Posío. La banda de acompañamiento era un auténtico lujo (teclados, percusión, batería, dos guitarras y bajo) y qué decir de la voz de Chris Isaak que no se sepa a estas alturas. Soul, blues, Tex Mex, Rock and Roll clásico y esos medios tiempos tan marca de la casa. Elegancia y calidad a partes iguales. Algo parecido a ésto es lo que vivimos ayer en OU. El video es de hace tan sólo unos días:



Lo mejor:

- El concierto en sí. Si hubiesen tocado un par de horas más no me hubiese importado. Canciones para disfrutar y buena selección de versiones: Elvis, Roy Orbison, James Brown...

- Esto es una voz, esto es cantar como dios manda. Que aprendan otros destrozacanciones.

- El sonido impecable. Mejor calidad de sonido sería imposible.

- El público muy animado y entregado ya desde la primera canción. A pocos metros de donde nos encontrábamos estaba el Baltarín Jr. bailando como un poseso. Todos sacamos pecho cuando C. Isaak dijo que "Ourense era la mejor ciudad en la que había estado", claro que eso se lo dirá a todas. Buena interacción con el público, subiendo a gente al escenario e incluso bajando él a bailar en alguna canción, como vemos en este video.

- Sorpresa agradable encontrarme con toda la Galicia Rock, especialmente, con mucha gente de Vigo que veo de año en año.

- La churrascada post-concierto en plena Plaza Mayor

- La liada por Vinos hasta altas horas. Ayer además de que éramos muchos, había varias cosas que celebrar: dos de las pocas parejas de amigos que todavía no tienen descedencia parece que serán papás a finales de este año.

Lo peor:

- El puto calor. Bochorno y sensación de tormenta. Me caía el sudor a chorros.

- La alergia. Llevo tres días con una alergia que me está atacando a la garganta, además de que me está provocando moquera y problemas respiratorios.

- Esto no es que sea malo, pero me hace mucha gracia. Normalmente a estos eventos va mucha gente que no sabe lo que es ir a un concierto más allá de los dos conciertos "mainstream" que pueden caer al año por su ciudad. Pues que me hace gracia el ver a las parejitas abrazarse y darse arrumacos cuando suena un medio tiempo de esos que ponen la piel de gallina.

- La liada por Vinos. No esperaba tanto de la noche de ayer y ahora estoy agotado. Creo que, salvo sorpresa, milagro o llamada de alguien especial, no saldré más noches este finde. Ayer ya lo he dado todo. Ufff!

Os dejo un par de videos:

Un medio tiempo de esos derrite-corazones. Me encanta:



Si os digo la verdad, de Chris Isaak sólo conocía dos canciones: Una era "Blue Hotel" y la otra "Wicked Game":



The world was on fire and no one could save me but you.
It's strange what desire will make foolish people do.
I never dreamed that I'd meet somebody like you.
And I never dreamed that I knew somebody like you.

No, I don't want to fall in love.
(This world is only gonna break your heart)
No, I don't want to fall in love.
(This world is only gonna break your heart)
With you. With you.
(This world is only gonna break your heart)

What a wicked game to play, to make me feel this way.
What a wicked thing to do, to let me dream of you.
What a wicked thing to say, you never felt this way.
What a wicked thing to do, to make me dream of you and,

I want to fall in love.
(This world is only gonna break your heart)
No, I want to fall in love.
(This world is only gonna break your heart)
With you.

The world was on fire and no one could save me but you.
It's strange what desire will make foolish people do.
I never dreamed that I'd love somebody like you.
And I never dreamed that I'd loose somebody like you no,

No, I want to fall in love.
(This world is only gonna break your heart)
No, I want to fall in love.
(This world is only gonna break your heart)
With you.
(This world is only gonna break your heart)
With you.
(This world is only gonna break your heart)
No, I...
(This world is only gonna break your heart)
(This world is only gonna break your heart)

Nobody loves no one.

Y Chris, si tanto te ha gustado Ourense, vente a vivir para aquí hombre. Onde mellor se vive!!!

jueves, 24 de junio de 2010

Alá vOU!






Non reparéi moito nos grupos que actúan nas festas este ano -segundo teño entendido, hai moito pro "perroflauta"- entre outras cousas, porque xa vai moito tempo que non espero grandes cousas da programación de música en directo nas festas do Corpus, pero que máis ten, son as festas da miña cidade e alá que vou eu a exercer de bo ourensán, aínda que só sexa pola algarabía que hai na zona vella durante estes días. Marcho, que teño que marchar. Se non actualizo moito non se preocupen, non estaréi morto, estaréi de parranda.

INXUSTIZAS



Interesante reflexión a que sae publicada hoxe en La Voz de Galicia e que reproduzo a continuación. Ogallá fose posible acabar dunha puta vez con estas inxustizas. Indigna, que non é pouco:

Es la realidad superando a la ficción. Diputada en Madrid por el PP, sabe que no siempre repetirá en las listas, así que le buscan una plaza en la Dipu, grupo A, unos 3.000 euros. No son oposiciones difíciles de esas con 1.000 aspirantes, bastará disimular con dos o tres candidatos haciendo de extras. Es todo tan oscuro que las academias ourensanas no preparan concursos al Concello o Diputación si el tribunal lo forman estos organismos. Tras cientos de colocados cada caso sigue levantando polémica, pero a Baltar no le preocupa, los votantes llevan veinte años tolerándoselo ¿por qué cambiar?


Fue camarero toda su vida, 55 horas semanales por 596 euros al mes. Una enfermedad crónica le cogió en la mitad. Después de cotizar 24 años está recibiendo una prejubilación de 440 euros. Necesita un complemento. Es un tipo entrañable: «Con la crisis hay competencia en todo, incluso en lo que estoy ahora, el reciclaje, bueno reciclaje, lo que vulgarmente se conoce como recoger chatarra».


Era parlamentaria en Santiago por Ourense, acusó a Rodríguez Miranda de cobrar dietas irregularmente pero se descubrió que ella hacía algo parecido. En Europa estaría obligada a dimitir, pero el PSOE le dio una patada hacia arriba, su nuevo chollo, presidenta del instituto no sé qué de la mujer; los 5.000 euros al mes no hay quien se los quite. El PSOE no olvida a lo suyos, la última remesa que entró en el Concello frecuentaba la sede.


Terminó la carrera de Teleco, pero la chica tiene un problema, ama a Ourense, quiere trabajar por aquí. Ignora que los políticos han malgastado durante años en improductividad, apenas hay industria, por no haber no hay ni suelo industrial (el BNG estuvo 4 años engañándonos desde la Xunta con eso de que harían un gran parque empresarial). La chica tendrá que enviar currículums más allá del Padornelo, nueva fuga de cerebros y el ciclo de la emigración alcanzando a otra generación. Ourense es cruel. Depende.



Gonzalo Pérez Jácome



As famosas redes clientelares da Administración Local, garantes dos privilexios da clase política de "provincias" e sempre defendendo o acceso á función pública dun xeito subxectivo sen respectar os principios de mérito, capacidade e igualdade. Anos e anos de obscurantismo e se seguen a permitir os casos de nepotismo en concellos e deputacións. A Deputación Provincial é un dos cancros que temos en Ourense, cercenou o desenvolvemento productivo da nosa provincia condeando a milleiros de mozas e mozos ourensáns ao paro e á emigración coa súa política baseada no despilfarro continuo de cartos públicos, prevendas, devolución de favores políticos, escaparatismo, redes clientelares, populismo de charanga e xestión dun órgano administrativo como se se tratase dunha empresa privada de carácter familiar, especialmente no que á contratación de persoal se refire. Non creo que co PSOE e o Bloque aos mandos da Deputación as cousas fosen a mellorar moito. Daquela pregúntome, máis aló das corruptelas e das pouco éticas competencias sinaladas con anterioridade ¿para qué carallo serven estes órganos anacrónicos da Administración chamados Deputacións Provinciais? Ourense necesita máis investimentos -e non máis gastos- para que os moitos ourensáns sen "carnet de partido" que queren vivir en Ourense non teñan que emigrar, e con estes caciques e coa súa política de escaparate imos de cú. Outro día falarei da política de persoal nos Concellos do PSOE e do BNG, outros que tal bailan, ou como "enchufar" á xente dun xeito máis sutil grazas a un réxime xurídico feito a medida (sirva coma exemplo o parágrafo cuarto do texto de Pérez Jácome).

martes, 22 de junio de 2010

INDOMABLE WILL HUNTING



No la he visto, pero sólo por este monólogo, ya merece la pena. Me la apunto como siguiente película a visionar. A ver si es posible esta semana, aunque estoy bastante ocupadillo y además pretendo poner rumbo a las fiestas de mi pueblo el jueves. Gracias Àlex por el enlace:



Rendimiento de running





Interesante página para freaks del running que he descubierto hace poco. Normalmente, al llegar a casa después de correr siempre anotaba en una hoja de excel cosas como: mi peso, la distancia recorrida, el tiempo que me llevaba hacerla, y los minutos por kilómetro. De esta forma, siempre podía comparar mis evoluciones para analizar en que cosas podía mejorar, posibles variaciones del circuito, en qué kilómetros podía subir el ritmo para bajar el crono, o simplemente, para comprobar si estaba entrenando adecuadamente o no. Estoy haciendo pruebas sobre esta página para ver si es posible seguir con la anotación de todos estos factores y de momento parece interesante:

http://runkeeper.com/my/profile

A los profanos en la materia, decirles que la página también es muy útil para medir la distancia (exacta) entre dos puntos. Sólo es necesario registrarse. En el apartado de "routes" se pueden preparar varias rutas y la fiabilidad es del cien por cien.

Mañana toca salir a correr por Santiago, ahora ya puedo preparar mis "rutas" en el mapa y conocer con total precisión los kilómetros que hago, o cual es la mejor de las rutas posibles. Aínda que para correr, como o Paseo das Ninfas non che hai.



lunes, 21 de junio de 2010

Benedetti



El viernes encontré de casualidad en youtube un poema de Benedetti y hoy he seguido tirando del hilo. Conocía algunos de sus poemas, pero otros no, y la verdad es que algunos son muy bonitos, pero al mismo tiempo terribles. Duelen. Menos mal que a mí esas cosas no me pasan. Nunca estuve enamorado, nunca he sufrido de desamor, nunca me han mentido, nunca he dado con tías falsas ni piradas, nunca me han tomado por idiota, nunca me han hecho daño, nunca han tonteado a mis espaldas, y nunca me han ahogado la soledad ni el dolor. Toco madera.

Repito, son sólo poemas. Nada más que poemas que he encontrado en internet, que imagino que se referirán a experiencias del propio Benedetti. No busquéis interpretaciones raras, no las hay. Lo siento por él si realmente las ha vivido. Hay que estar muy jodido para escribir así... con el corazón en llamas abrasando las manos.

La culpa es de uno:



Soledades

Existen cuatro definiciones posibles de una misma palabra: la del diccionario, la que nos aporta la ciencia, la que resulta de las vivencias personales y la de la poesía. La tercera puede ser la más "dura" de las cuatro, pero si se tiene el don de saber adornar las propias vivencias con las palabras más acertadas, entonces amigos, la poesía es imbatible...



domingo, 20 de junio de 2010

A quoi ca sert l`amour





Gran canción de Edith Piaf poniendo la banda sonora a un bonito corto de animación:



Sunday Morning












Si hace unos años me dicen que los domingos por la mañana me iban a cundir y molar tanto, me hubiese dado la risa: Una horita de deporte muy temprano, concurrido vermú en la Plaza en la que espero vivir algún día (hoy éramos quince), churrascada y cervecitas frescas en Oira, tomar el sol tirados en la hierba al lado del río y ya por último, el corte de rollo de tener que volver a casa para coger el bus que me lleve al exilio. A pesar de esto último, feliz y contento. ¡Relax total!

Cada día que pasa me gusta más la ciudad de donde soy. Reconozco que debe haber unas134.578 ciudades más bonitas en todo el mundo y que OU tiene unas 134.578 carencias, pero todo lo que necesito para vivir lo tengo aquí. I LOVE OUYEAH!




sábado, 19 de junio de 2010

GENE CLARK: THE BYRDS SONGS





Aquí os dejo las trece canciones que compuso GENE CLARK para los BYRDS.

No sé si me habré liado con el orden de las canciones y si coinciden con el orden de este listado, de todas formas, en la carpeta de mp3 tenéis toda la información completa: Nombre de la canción, nombre del disco y fecha.

1.- Here Without You (Gene Clark). 22/04/65. Aparece en el disco "Mr. Tambourine Man"

2.- I`ll Feel A Whole Lot Better (Gene Clark) 14/04/65. Incluida en el disco "Mr. Tambourine Man" ¿Power Pop en el 65? Sí.

3.- It`s No Use (R. McGuinn, Gene Clark) 14/04/65. Incluida en el disco "Mr. Tambourine Man"

4.- She Has a Way (Gene Clark) 08/03/65. Incluida como bonus en el disco Mr. Tambourine Man.

5.- You and Me (R. McGuinn, Gene Clark). 08/03/65. Instrumental incluido como bonus en "Mr. Tambourine Man".

6.- If You`re Gone (Gene Clark). 20/10/65. Incluida en el disco Turn!Turn!Turn!

7.- The Day Walk (Gene Clark). 14/09/65. Incluida como bonus en el disco Turn!Turn!Turn!

8.- She Don`t Care About Time (Gene Clark) 28/06/65. Incluida como bonus en Turn!Turn!Turn!

9.- Set You Free This Time (Gene Clark) 16/09/65. Incluida en el disco Turn!Turn!Turn!

10.- The World turns all around her (Gene Clark) 23/08/65. Incluida en el disco Turn!Turn!Turn!

11.- Eight Miles High (Gene Clark, R. McGuinn, Dave Crosby) 25/01/66. Incluida en el disco Fifth Dimension

12.- You Won`t Have To Cry (Gene Clark, R. McGuinn) 14/04/65. Incluida en el disco "Mr. Tambourine Man"

13.- I Knew I`d Want You (Gene Clark) 20/01/65. Incluida en el disco Mr. Tambourine Man

Postmodernidad



Bonitas fachadas por fuera, podredumbre por dentro. Frikis que en realidad no tienen nada de frikis. Frikis de postal.


Antonio García Trevijano poniendo los puntos sobre las -ies. Yo también opino que la corrupción moral es incluso más preocupante que la económica. La falta de valores es mayoría absoluta y eso mete miedito. Como decía Saramago, es necesaria una revolución ética:



Una interesante descripción de nuestra sociedad:



Un corto de animación que incluye una interesante reflexión sobre el deterioro de los sentimientos. De como los sentimientos de verdad han sido devorados por los sentimientos de consumo rápido y eso nos hace vivir perdidos:






viernes, 18 de junio de 2010

De la belleza doliente



Buscando en youtube algún video que hiciése alusión a Milan Kundera (a veces tengo estas cosas), me encontré con una bella historia. El título no puede ser más acertado: "de la belleza doliente". Es...conmovedor. Lo más hermoso que he visto en mucho tiempo. Quizás la vida misma, tan bella como doliente. Aferrarse a lo perdido mientras la vida sigue su curso a velocidad de vértigo. Me ha emocionado:



Y aunque no tiene demasiada relación con el video, o quizás sí, quizás guarde relación con lo fugaz de la vida, me he acordado de un poema de Benedetti. De este poema de Benedetti:



Descansa en paz y gracias por tanto y sobre todo, gracias por tanta lucidez





"Uno llega a convertirse en un cómplice de lo que está ocurriendo, aunque en cómplice no activo. Nos convertimos en consumidores compulsivos, estamos siendo bombardeados todo el tiempo por la información, y nos olvidamos que somos seres racionales, y que tenemos lo que nos distingue de las demás especies del planeta: el pensar. Vivimos rodeados de mentiras, y ésta es un arma política de muy alta precisión."

"Y yo pregunto a los economistas políticos, a los moralistas, si ya han calculado el número de individuos que es necesario condenar a la miseria, al trabajo desproporcionado, a la desmoralización, a la infamia, a la ignorancia crapulosa, a la desgracia invencible, a la penuria absoluta, para producir un rico."


"Entramos en un tiempo en el que lo que domina es la tecnología, y no siempre al servicio de la humanidad, a veces en contra de ella. Se priman valores como el interés personal, el lucro, que siempre han existido -es normal que las cosas tengan una función utilitaria porque la gente tiene que vivir, todos compran y todos venden, eso es normal. Pero ahora llegamos a un momento en el que el comprar y el vender se han convertido en una especie de razón, de motivo para vivir. Y eso en mi opinión tiene una influencia muy fuerte en la mentalidad. "

"Tal vez, el peor mal no esté en los comportamienos que se exhiben, tal vez esté, sí, en las palabras, en las palabras que falsean, en las que mienten, en las que engañan. Esas palabras que nos impiden ver el otro lado de las cosas, y también el otro lado de las palabras. "

"El hombre de hoy no lucha por nada, ha perdido la capacidad de protesta y de rebeldía. Creemos que los sistemas democráticos son un punto de llegada y creo que ahí radica el error. Hemos llegado a la puerta de salida y tenemos que seguir trabajando, conquistando pequeñas parcelas día a día. Vivimos en una esquizofrenia total y no somos capaces de entender lo que está pasando. Hay que recuperar los ideales, luchar por ellos, indignarse cuando sea necesario y no creer que vivimos en el mejor de los mundos posibles. Hay dos cosas totalmente incompatibles, la globalización económica y los Derechos Humanos. Tal y como se están desarrollando las cosas, estos últimos están destinados a desaparecer. "

"La inocencia perdida es irrecuperable. Regresar al pasado sólo es posible a través de la memoria, y ésta, demasiado lo sabemos, no siempre es de fiar. La aldea donde nací ya no "existe", existe una que tiene el mismo nombre, calles que son las mismas y otras nuevas, un río sucio en el que no se puede nadar. Lo que cuenta no es el espacio, sino el tiempo. Diría que es el propio tiempo el que perdió la inocencia. "

"Se cultiva la frivolidad y la banalidad. Todo es circo. Los romanos ya lo sabían: pan y circo. En Occidente estamos viviendo en eso: el pan suficiente para que la gente no se rebele y, sobre todo, mucho circo. La gente va a la televisión a contar sus miserias morales y físicas en un proceso obsceno, ante una platea de gente riendo y aplaudiendo, que está además muerta de envidia porque quiere estar allí, en el plató. Hace unos cuantos años eso no ocurría. Había un sentimiento sencillo de pudor, de derecho a la privacidad. "

"Un reloj es algo sólido dentro de su caja pulida, inoxidable, a prueba de choques hasta el límite que le es soportable, a prueba de agua para quien tuviera el refinado gusto de bañarse con él, garantizado por tantos años, que podrían ser muchos si no vinieran las modas a reirse de lo que ayer compramos, son maneras de mantener la fábrica en su flujo de mercado y su flujo de dividendos.
"

"Todos los días desaparecen dialectos, idiomas, y los diarios no dan noticia de eso. Lo que es marginal, minoritario, tiene que desaparecer porque se convierte en obstáculo de lo que ha triunfado. Y si es posible eliminar a otros que molestan, por ejemplo podrían eliminarse los pobres; eliminar vegetales, animales, idiomas, culturas, para dejar en pie sólo a los triunfadores. Yo no quiero un mundo sólo de triunfadores. Ni las derrotas ni las victorias son definitivas. Eso les da una esperanza a los derrotados, y debería darles una lección de humildad a los victoriosos."

"Se representa en el mundo todos los días una comedia absolutamente vergonzosa, y esa comedia se llama democracia. Los gobiernos se han convertido en comisarios políticos de los poderes económicos; peor aún, como le dijo el juez italiano Di Pietro, hasta ahora el poder económico tenía que corromper a los políticos que estaban en el poder, pero ahora el poder económico está en el poder y ya no necesita corromper a otros.
La literatura no puede hacer nada para cambiar el mundo: si mis libros pudieran hacerlo, les aseguro que el Fondo Monetario Internacional no existiría. "

"Que se privatice Machu Picchu, que se privatice Chan Chan, que se privatice la Capilla Sixtina, que se privatice el Partenón, que se privatice Nuno Gonçalves, que se privatice la catedral de Chartres, que se privatice el Descendimiento de la cruz de Antonio da Crestalcore, que se privatice el Pórtico de la Gloria de Santiago de Compostela, que se privatice la cordillera de los Andes, que se privatice todo, que se privatice el mar y el cielo, que se privatice el agua y el aire, que se privatice la justicia y la ley, que se privatice la nube que pasa, que se privatice el sueño, sobre todo si es diurno y con los ojos abiertos. Y, finalmente, para florón y remate de tanto privatizar, privatícense los Estados, entréguese de una vez por todas la explotación a empresas privadas mediante concurso internacional. Ahí se encuentra la salvación del mundo... Y, metidos en esto, que se privatice también a la puta que los parió a todos. "

"¿Cómo es posible que un niño bueno se convierta en un hombre malo? Alejandro Dumas se preguntaba por qué los niños son tan inteligentes y los adultos tan estúpidos. No se comprende cómo un niño bueno pueda transformarse en un adulto malo. No cabe duda que el medio y la educación tienen influencia, pero seguramente hay muchas cosas más, algunas que se ven y otras que no. Pero la verdad es que en un mundo como éste, donde lo que cuenta es el triunfo personal, algo que se convirtió en valor, no se puede esperar otra cosa. El triunfo personal es lo que cuenta, valga lo que valga, ocurra lo que ocurra. En la cabeza de la gente se está poniendo —sobre todo en los niños— que tienen que ser los mejores, los más fuertes físicamente, los más fuertes materialmente, tienen que ganar, ser triunfadores. Con una mentalidad como esta, que es dominante hoy, ¿qué es lo que queremos? Sinceramente creo que está haciendo falta una revolución, ¡una revolución ética!. Los medios de comunicación, empezando por la televisión y terminando por la radio transmiten el valor dominante. ¿A quién pertenecen los medios? No a mí, seguramente no a usted, pero lo peor de todo no es que esto exista, porque ha existido siempre. Lo peor de todo es la apatía e indiferencia, que de una forma absolutamente "genial" el poder, en sus distintas manifestaciones y expresiones, ha conseguido llevar a la humanidad. O quizás no a toda la humanidad sino a una parte de la misma, agobiada por la idea de tener que triunfar, de poseer dos o tres coches... y los demás que se fastidien. "

"Me gustaría escribir un libro feliz; yo tengo todos los elementos para ser un hombre feliz; pero sencillamente no puedo. Sin embargo hay una cosa que sí me hace feliz, y es decir lo que pienso. "


Éstas citas son suyas, pero ésta otra no, y va dedicada:

"Andrés se inclinaba a creer que el pesimismo de Schopenhauer era una verdad casi matemática. El mundo le parecía una mezcla de manicomio y de hospital; ser inteligente constituía una desgracia, y sólo la felicidad podía venir de la inconsciencia y de la locura."("El árbol de la ciencia". Pio Baroja)


El mundo es hoy un poco más gañán que ayer (y menos que mañana). Ya van quedando menos libre pensantes, menos sabios...

José Saramago (1922-2010) D.E.P.

jueves, 17 de junio de 2010

I AM WAITING



Además del aluvión de novedades musicales que tengo que escuchar todas las semanas casi por obligación, debido a las exigencias de otra web que se muere por momentos, también me encanta escuchar discos de forma más libre, más a mi bola. Disfruto revisando discografías de algunos de mis grupos favoritos. Este año estoy un poco a eso, a recopilar el material de bandas que estudié hace la pila de años en la E.G.B.M. (Educación General Básica de la Música)y revisar, uno a uno, todos los discos que de esas banda tengo originales.

LOS BYRDS han sido mi grupo clásico de cabecera de estos dos últimos meses. Las conclusiones son las mismas que saqué cuando los "estudié" a fondo por primera vez. Así, a grosso modo: Reivindico a Gene Clark como mi compositor favorito de los BYRDS, y después a Hillman. Mis discos preferidos de los Byrds son el primer, el cuarto y el quinto (no sabría darles un orden, me gustan por igual), sin desmerecer al segundo, al tercero y al sexto, que también me gustan, aunque los pongo (sólo) un pequeño peldaño por debajo. A partir del séptimo disco, ya apenas conozco canciones de los Byrds. Definitivamente, algunas de las versiones que hacen de Dylan no me acaban de convencer, prefiero las que hacen de Pete Seeger. Podría seguir analizando los seis disoos de los Byrds, pero tampoco es mi propósito escribir una tesis sobre ellos en esta actualización. Es posible que un día, con ganas y con algo más de tiempo, me adentre en profundidad en los ricos océanos de placton byrdisiano para ofrecer, desde mi humilde condición de ignorante atrevido no crítico músical, una valoración más completa sobre sus canciones. Hoy no será. Pero sí que os adelanto que estoy preparando una recopilación para que os la descarguéis, con todas las canciones que compuso Gene Clark para los Byrds (como sabéis, perteneció a los Byrds hasta poco antes de la publicación del tercer disco, el "Fifth Dimension").

Ya que he escuchado a fondo los seis primeros discos de los BYRDS, me apetece "repasar" las discografías de alguno de los otros grupos de mi top 10. Me decanto por los ROLLING STONES (del primer disco hasta el "Exile...") o por los KINKS (desde el primer disco hasta el "Arthur..."). Posiblemente elija a los Rolling Stones, entre otras cosas, porque esta canción, "I Am Waiting", que incluyeron en su disco "Aftermath", no se me despega de la cabeciña en lo que llevamos de año. Recuerdo que la había recuperado para una actualización en la que hablaba sobre los orígenes de las influencias orientales en la música POP y desde aquel día, sigue ahí, taladrando, y taladrando, y taladrando. Por si ya no me gustase poco esta canción. Una de mis favoritas de todos los tiempos y casi un "estilo de vida" jajjaja. El que espera, desespera. Sí ho!



Learning to suffer





miércoles, 16 de junio de 2010

A MÍ NADIE ME ANIMA PARA LLEGAR A FIN DE MES






Afronto la tarde del debut de la selección española en el Mundial, con la tristeza que me produce leer en un diario digital la noticia sobre la aprobación de la reforma laboral. En condiciones normales, encendería el televisor para ver el partido de fútbol -uno de los pocos deportes de sillón ball que me gustan- pero además de que aún no tengo TDT -los frikis somos así-, he decidido pasar ampliamente del mundial. Cuestión de principios.


Intento concentrarme, como cada tarde, en mis clases autodidactas de inglés, pero el griterio procedente del bar situado en el bajo de mi edificio no me lo permite. Vivo en uno de los barrios más pobres de Santiago de Compostela. No poseo datos estadísticos, pero estoy convencido de que es uno de los barrios más castigados por el desempleo. Para llegar a esta conclusión, no tengo más que fijarme en la miseria que me rodea. Los tres bares cutres de machos que hay en mi calle están hoy a rebosar de gente. Pocos de mis vecinos se han querido perder el debut de España. Animan, gritan, insultan, discuten y jalean a la selección como auténticos animales. Ignoran, quizás guiados por una pasión ciega revestida de patriotismo estéril, que los multimillonarios de "la roja" no pueden escucharles. Pero da igual, a nuestros queridos jaleantes les va la vida en ello. Si José Luis Cuerda se diese esta tarde un paseo por este barrio del "desempleo", encontraría, dentro de tanto surrealismo, un buen argumento para rodar una segunda parte de "Amanece, que no es poco".


Bajada de sueldos a los funcionarios, congelación de pensiones para gente que ha estado toda la puta vida trabajando, trabas de los bancos y facilidades cero para crear nuevas empresas y proyectos, una reforma laboral de risa a punto de aprobarse, gente sobradamente preparada a la que aprecio un mundo -incluso más de un mundo- en el paro, y así suma y sigue hasta casi llegar a los cinco millones de parados… Mientras tanto, nuestra selección de fútbol se convierte en la mejor pagada del mundial. En el caso de ganarlo, cada jugador se embolsará cerca de 600.000 euros. La mayoría de este dinero proviene de capitales privados (los mismos que se quejan de la crisis y no invierten) pero hay otra que proviene del erario público.

Y mientras esto ocurre, una buena parte de la población de esta Eggspaña tuya, de esta Eggspaña nuestra, se deja seducir, como tonta, por todo este circo. Decidme si ésto, además de patético, no tiene un punto de surrealismo...¡QUÉ VIVA EGGS-PAÑA!


Esta actualización se la dedico a los trabajadores y desempleados que no tienen un "público" que les anime para llegar a fin de mes. "Hacer números" es, casi siempre, el más difícil de los regates.



domingo, 13 de junio de 2010

BOB DYLAN: Versiones frikis






Comienzo por la más friki de todas. La que hacían Parchís de "Man gave name to all the animals" y que incluyeron en su disco "Comando G" (1980):



MARLENE DIETRICH interpretando el "Blowin`in the wind". Me gusta la voz de Marlene y la versión le queda muy chula, aunque reconozco que no es precisamente una de mis canciones favoritas del maestro Dylan:



SEBASTIAN CABOT, conocido por su papel de mayordomo en una serie de los años Sesenta que llevaba el nombre de "Mis adorables vecinos", también se atrevió con varias canciones de Dylan. Esta versión de "It aint me babe" es, directamente, HORRIBLE! jajaj:



El célebre Capitán Kirk de la nave Enterprise, WILLIAN SHATNER destroza de esta forma el "Mr. Tambourine Man". Tremenda ida de olla:



DEVO no necesitan presentación. En el 2000 incluían en "Recombo DNA", un doble CD de rarezas, demos y tomas en directo, esta curiosa y simpática versión de "Gotta Serve Somebody":



DRAFI DEUTSCHER, músico alemán, incluye el tema instrumental "Wigwam" a su repertorio. Le pone letra y unas trompetillas aberrantes, aunque a decir verdad, suenan bastante mejor que las de los "bafana, bafana" en los campos de fútbol sudafricanos:



miércoles, 9 de junio de 2010

Hola Don Pepito, Hola Don José





Riiiing, Riiiiing

ZP: Hola Don Pepito

Pepiño: Hola Don José

ZP: No te he visto hoy en la sesión del Congreso

Pepiño: Ayer salí a tomar unas copas para celebrar la victoria de España en el partido amistoso contra Polonia y hoy me he quedado dormido. por qué ¿me he perdido algo importante?

ZP: Sí

Pepiño: Vaya por dios, por una vez que pasa algo y yo me lo pierdo. Cuenta, cuenta, soy todo mayor orejas

ZP: jejeje. Pues les he dicho a todos que estamos haciendo política de izquierdas

Pepiño: Jojojojojo ¡qué grande eres! ¿y se lo han creído?

ZP: Pues he consultado en internet algunos de los periódicos que tenemos "comprados" y nuestros militantes de base parece que sí, que se lo han tragado, pero en el Congreso se han reído todos los diputados.

Pepiño: jojojo, normal, estás hecho un chistócrata de Estado, jojojo. Vamos Zapatero, sal a bailar que tú lo haces fenomenal, jajjaa. Política de izquierdas... ¡qué me meo todo! ¡Es usté un fenómeno don Pepe Luí!.

ZP: jejejeje.

Pepiño: ¿No ha pasado nada más?. Que te conozco, pillín...

ZP: Pues... con la emoción, he dicho sin querer que estoy preparando una reforma de la Administración Central consistente en la eliminación de ministerios...

Pepiño: ¡Uffff!

(largos segundos de silencio sepulcral)

ZP: Ya, otra vez he metido la pata hasta el fondo ¿y ahora qué hago?

Pepiño: Uffff, Bibiana te va a matar...

ZP: Todavía no se ha enterado

Pepiño: ¿Y eso? ¿no estaba hoy en el Congreso?

ZP: No, estos días está en Cádiz en unas jornadas que organizan las miembras de Juventudes Socialistas sobre "técnicas de perfeccionamiento en el uso de los vibradores para relaciones sexuales de baja intensidad".

Pepiño: Está entretenida entonces la muchacha. Menos mal, menos mal.

ZP: Pero dime, mi querido amigo y fiel consejero ¿ahora qué hago?

Pepiño: Pues mañana anuncia otra cosa distinta.

ZP: ¿Otra vez?

Pepiño: Sí. Total que más da. No sería ninguna novedad, además ¿a quién le va a importar? es lo que llevamos haciendo desde hace dos años. Si mañana no corriges tus declaraciones de hoy, la gente pensará que estás enfermo...o que te han abducido los extraterrestres.

ZP: Es verdad, perdería toda mi credibilidad. TEngo que seguir mintiendo.

Pepiño: Claaaaaro hombre. He ahí el quit de la cuestión ¿dónde se ha visto un político que no mienta?

ZP: Lo malo es que los del Banco Mundial y el FMI siguen pidiendo más ajustes y esfuerzos para salir de la crisis.

Pepiño: ¿y eso a nosotros que nos importa? sigamos exprimiendo a los trabajadores ¿se te ha ocurrido algo?

ZP: ¿Le metemos mano ya a la Banca y al fraude fiscal?

Pepiño: NO ¿te has vuelto loco o qué? ni se te ocurra. Se nos acabaría el chollo. Eso sí que sería nuestro ruina.

ZP: Entonces ¿a los trabajadores otra vez?

Pepiño: Sí, por supuesto que sí. Total, no van a protestar. ¿No has visto ayer la huelga de funcionarios? ha sido un completo fracaso. A los sindicatos los hemos comprado de tal forma que se han quedado sin poder de convocatoria y los trabajadores no hacen otra cosa que pelearse entre ellos: Que si estudia y prepárate unas oposiciones, que si los funcionarios no la rascan, que si nosotros estamos jodidos vosotros también tenéis que estarlo, que si a mí nadie me ha regalado nada. Qué gran idea tuviste al recortar el sueldo a los funcionarios, has conseguido dividir a los trabajadores del país y ahora apenas se acuerdan de nosotros. Hazme caso, hay que seguir exprimiéndolos hasta donde den, ya verás como seguirán sin protestar.

ZP: Sabio eres Pepiño, pero sigo dudando de que sea buena idea. Este mes ya hemos subido el IVA un 2% y dentro de unos días aprobaremos el decreto de reforma del mercado laboral y el abaratamiento del despido. Para el mes que viene subiremos el precio de la luz en un 4%. ¿estás seguro de que no protestarán?

Pepiño: No, no protestarán. Seguirán peleándose entre ellos, ya lo verás. Además, en unos días empieza el mundial de fútbol y los tendremos entretenidos durante un mes.

ZP: Es verdad, el mundial... no había caído. Qué bien nos vendría que lo ganase "la roja" para que la gente estuviese contenta...

Pepiño: Es lo mejor que nos puede pasar, espero que no hayas escatimado recursos...

ZP: No te preocupes, somos el país que más le paga a sus futbolistas, no pueden fallar. Pero ahora dime ¿le vuelvo a recortar el sueldo a los funcionarios?

Pepiño: Sí, me parece una muy buena idea. Dentro de unos días les tocarán los recortes a los de la privada, así que lo lógico sería que las siguientes medidas recayesen otra vez sobre los funcionarios. Hay que repartir "esfuerzos" de forma alterna, jejeje. Además, la mayoría de la población nos apoya cuando les metemos caña y ellos no protestan. Agosto sería el mes ideal ya que casi todos están de vacaciones. Do it!

ZP: Yes, we can! Adiós Don Pepito.

Pepiño: Adiós Don José.

lunes, 7 de junio de 2010

Motivos para hacer huelga



Esos trabajadores vagos, pestilentes y odiados/envidados por todos más conocidos como funcionarios, han decidido hacer huelga mañana. No os alarméis, la huelga será un rotundo fracaso, más del 90% del funcionariado acudirá mañana a sus puestos de trabajo. No hay nada más aburguesado que un funcionario, cada día lo tengo más claro. ¿qué más hace falta para que la gente reaccione?. Hace unos años se convocaban huelgas generales contra reformas mucho menos duras que ésta y los trabajadores respondían en masa ¿por qué estamos tan SEDADOS? La mayoría de los funcionarios están en contra de las medidas del Gobierno pero no irán a la huelga por estos dos motivos:

1.- Por no seguir el juego de los sindicatos

2.- Por la reducción de salario que conlleva el hecho de hacer huelga

Cada uno es libre de ejercer el derecho de huelga, o de no ejercerlo, y hay que respetarlo. Mis motivos para hacer huelga son:

1.- El decretazo no sólo consiste en la reducción de mi sueldo un cinco por ciento, también se verán afectadas la antigüedad y los complementos de destino y específicos, además de un "recorte" en la nómina de diciembre de unos 200 euros y la congelación de mi sueldo en los próximos años. No es que me vaya a morir de hambre, pero me indigna el hecho de perder derechos que se habían conseguido en las últimas décadas. Recortar derechos es caminar hacia atrás, desandar lo andado. La reducción del sueldo no es LA PROFUNDA REFORMA QUE LA ADMINISTRACIÓN NECESITA en aras de su eficiencia. No va a funcionar mejor, seguirá funcionando igual de mal. Por otra parte, los derechos conseguidos por los trabajadores de la pública deberían ser modelo para los trabajadores del ámbito privado. No sería bueno equiparar derechos a la baja o alegrarse de que la Administración diese ejemplo de precariedad laboral. Se trata de defender y respetar los derechos de los trabajadores. Con el abaratamiento del despido, el despido libre, los sueldos precarios, en definitiva, con la explotación laboral, sólo ganan unos pocos y pierden muchos. Tampoco me parece la solución ideal para salir de la crisis, además de que se pasa por el forro de los coj... algunos de los derechos recogidos en el Título I de la Constitución.

2.- El decretazo va acompañado de otras medidas como la congelación de las pensiones y una serie de recortes sociales que NO están en el origen de la crisis ni ayudarán a combatirla.

3.- Algunos economistas ya han advertido que estos recortes incidirán negativamente en el consumo. Es de perogrullo, a menos "ingresos", menos "consumo". Que cerca de 3 millones de personas vayan a cobrar menos por tanto, a gastar menos, llevará a la ruina a muchas PYMES, especialmente en ciudades en la que buena parte de su población trabaja para la Administración.

4.- El Gobierno ya ha explicado en más de una ocasión que las medidas contenidas en el decretazo no son medidas anticrisis destinadas a generar ingresos, simplemente son reajustes para sanear las cuentas públicas. Es una pena que se hayan cebado en trabajadores y pensionistas y se hayan olvidado de: Diputaciones provinciales, Senado, Familia Real, Selección de fútbol, coches oficiales, dietas de directivos y políticos, plus vitalicio de Altos Cargos, Xacobeos, elevado gasto en el Ministerio de Defensa, supresión de al menos un par de Ministerios, supresión de órgamos administrativos duplicados, eliminación de la Administración paralela, subvenciones a sindicatos, obras faraónicas que no sirven para nada y mausoleos tipo Ciudad de la Cultura, etc. Hay muchísimo despilfarro público, por eso me niego a que a los trabajadores se les recorte el sueldo y no hagan nada por combatirlo. Aceptaría un recorte de mi salario si estuviese acompañado de medidas que pusiesen freno a todo este despilfarro de dinero público.

5.- ¿Sobran funcionarios? sí y no. Hay oficinas en las que sobra gente y otras en las que hace falta gente. Siempre he defendido la apertura de expedientes disciplinarios a los funcionarios vagos e incompetentes. TAn malos son para el público como para sus compañeros: nos dan mala imagen, nos cargan su parte de trabajo, etc.¡HAY QUE ACABAR CON EL DERECHO DE PERNADA AL QUE SE HAN ACOGIDO ALGUNOS FUNCIONARIOS! Algunos dirigentes políticos estiman que es necesario un menor número de funcionarios. Gran Bretaña y Alemania van a tomar medidas en este aspecto reduciendo plazas (ojo, no es lo mismo que echar a funcionarios a la calle, no os confundáis). Lo que van a hacer, caso de Gran Bretaña por ejemplo, es amortizar 10.000 plazas en un periodo de cuatro años. Esto quiere decir que no se van a "cubrir" esas plazas mediante oposiciones cuando los puestos queden vacantes. La oferta de empleo público en los próximos años será limitadísima, lo siento por toda esa gente que está dejándose los codos en las academias.

6.- Con el recorte a los funcionarios, el Gobierno prevé ahorrar 3.000 millones de euros. Los beneficios obtenidos por los cinco grandes de la Banca española el año pasado han sido de 17.590 millones de euros. ¿qué os parece? ¿a la Banca nadie le mete mano? ¿la Banca siempre gana como en el Monopoly?

7.- YO no me siento ni culpable ni causante de esta crisis, ni creo que ningún empleado público lo sea. Tampoco tenemos la culpa de los abusos que sufren los trabajadores en la privada. Hay gente que ha especulado y ha hecho auténticas fortunas en los años de bonanza económica ¿por qué no se han gravado esas rentas? ¿por qué se ha consentido el dinero negro, el fraude tributario y el fraude a la Seguridad Social?. Tan sólo por ahí el Gobierno ha perdido 88.617 millones de euros, y estos son datos de un sólo año, el 2005. Por no hablar de la "cultura del pelotazo", de los paraísos fiscales o de la mentalidad de "a ver si le quito un dinerillo a la Administración".

8.- La gente se alegra de cualquier medida que se tome en contra de los funcionarios ¿preferirían que no existiese sanidad pública, educación pública, que no se tramitasen becas, que no se gestionase su papeleo etc?. A los que nos critican y nos insultan, decirles que a mí nadie me ha regalado nada. La opción de ser funcionario está abierta a todo el mundo. Yo he sacrificado seis años de mi vida preparando oposiciones porque al acabar la Carrera opté por la estabilidad laboral en lugar de por la opción de ganar más sueldo como ganaban muchos de mis compañeros de Carrera que eligieron la empresa privada. Yo me cago en mi trabajo cuando cada domingo tengo que cogerme un autobus para vivir en una ciudad que no me gusta, -mientras otros se quedan en sus casitas-, para ganar 1000 euros al mes, y así llevo ya diez años y medio (cuatro en Vigo y el resto en Santiago). Sé que aún así no puedo quejarme, pero tampoco esto es jauja precisamente. Pero al fin y al cabo, es la opción que yo he elegido y repito, viendo como está el patio, no puedo quejarme. Imagino qeu será todo una cadena, yo también tengo envidia de la gente que vive del cuento, sin horarios, sin jefes, sin dar un palo al agua, que hay mucha y nadie se mete con ella. El que opina que los funcionarios somos unos vagos, unos incompetentes o que somos unos borricos que no tenemos ni puta idea de nada ni estamos preparados para nuestro trabajo, que venga a mi trabajo a medir su "grado de preparación" conmigo, o que lo demuestre en una oposición. Sonará prepotente, pero más daño hace que alguna gente haya aprovechado la coyuntura para cargar contra nosotros, subestimando nuestro trabajo y nuestra preparación y entrando en generalizaciones atrevidas e ignorantes.Y no discuto la existencia de funcionarios vagos, qeu habelos hailos, pero todos deseamos una reforma profunda de la Administración que pase por la evaluación del rendimiento y la toma de medidas contra los funcionarios incompetentes.

- Que la Administración no funciona lo ve hasta el hijo del vecino. No creo que la culpa sea únicamente de los funcionarios. El problema es que los puestos directivos -los jefes- están siempre ligados al partido político de turno. Muchos de ellos tardan en aterrizar porque no tienen ni puta idea del funcionamiento de la Administración, y el resto, los cuatro años que van a estar en su carguiño, pasan de todo. No os engañéis, existe una clara tendencia hacia la "privatización" de lo público. Los sectores públicos más rentables ya no son de "todos", ahora sus beneficios se los reparten unos pocos empresarios. Detrás del mal funcionamiento de la Administración está el transfondo de la privatización. Cuanto peor funcione lo público, más fácil es que la gente no proteste cuando se privatice. Es la excusa perfecta. Es alarmante el desmantelamiento del sector público que se ha producido en los últimos años.

9.- ¡OJO! para todos (que no todos) los trabajadores de la privada que se alegran por el decretazo. Los funcionarios siempre hemos sido el banco de pruebas del Gobierno a la hora de acometer reformas laborales. Si no se han cortado con nosotros, tiemblo cuando pienso en lo que se le puede venir encima a los trabajadores de la privada. De hecho, las medidas que se han filtrado sobre la próxima reforma laboral no presagian nada bueno. Díaz Ferrán es el que manda, la patronal es la que manda, y la pérdida de derechos va a ser gravísima. Los trabajadores saldrán muy perjudicados, volvemos poco a poco a las condiciones laborales del siglo XIX. Y qué casualidad, que la publicación de este decreto sobre la reforma laboral se haga el mismo día que debuta la Selección Española de fútbol en el Mundial. ¿lo pilláis?, a partir de este viernes y durante un mes, ya no se hablará de otra cosa que del puto mundial de fútbol.

10.- Y sí, la huelga de mañana será un completo fracaso. El Gobierno se puede apuntar un tanto, y los sindicatos otro, así ya tienen una buena excusa para no convocar la huelga general y seguir chupando del bote. Me despido con un párrafo que me envió una persona hoy a mi correo:

"El funciopnamiento del mercado de trabajo y el sueldo de los funcionarios no es el origen de esta crisis, por lo tanto, su reforma nunca puede formar parte de la solución. NO podemos quedarnos quietos ante este atropello a los trabajadores. Hay que salir a la calle y decir bien alto que nos ESTAN ROBANDO. No podemos permitir que nos roben en nuestra cara, que nos engañen y quedarnos en casa sentaditos en el sofá, pensando que esto no tiene solución y en lo malo que son los sindicatos. Hay que salir a la calle y gritar bien alto lo que está pasando, hay que hablar con el resto de los trabajadores y explicarles lo que está pasando, hay que gritarles a los ddelegados de los sindicatos vendidos que ya estamos hartos de ellos, que dejen de convertirse en escuelas de cursos de formación, de entidades que se dedican a hacerte la declaración de la renta, de darte descuentos en el seguro del coche y de la casa si estás afiliado, descuentos en vacaciones, etc, etc. Cada uno tiene que apechugar con la parte de culpa que tiene, y todos tenemos gran parte de culpa en permitir que los sindicatos se convirtieran en lo que son hoy en día, AUTENTICAS EMPRESAS DE SERVICIOS. ¿Sus bases no tiene nada que ver en esto?¿No atendían con estos servicios las demandas de sus afiliados? Los afiliados han permitido que se llegara a esta situación, que no se laven las manos ahora."

Y QUÉ COJONES, DEMAGOGIA O NO, "EL SABIO" LO EXPLICA MUY BIEN EN ESTE VIDEO (que vuelvo a poner otra vez). Y MALDITOS SEAN LOS QUE AHORA SE FROTAN LAS MANOS VIENDO A LOS TRABAJADORES DE LA PÚBLICA Y DE LA PRIVADA ENFRENTADOS. NI LOS UNOS NI LOS OTROS SOMOS LOS CULPABLES DE ESTO, NI TENEMOS PORQUE SER ÚNICAMENTE NOSOTROS (trabajadores con sueldos bajos de la pública y de la privada) LOS QUE LOS SAQUEMOS DE LA CRISIS CON NUESTRO ESFUERZO. ¡DESPERTAD DE UNA PUTA VEZ Y QUE NO OS ENGAÑEN! ENVIDIAR Y CRITICAR LOS DERECHOS CONSEGUIDOS DE FORMA LEGÍTIMA POR OTROS TRABAJADORES NO CONDUCE A NADA. ESTA ES LA PURA VERDAD, ESTÁ EN EL VIDEO ¿QUIÉN COÑO ES EL FMI Y DE QUE LADO ESTÁ? DEL DE LOS TRABAJADORES SEGURO QUE NO. AQUÍ TENÉIS, CON CARIÑO PARA LOS ENGAÑADOS, PARA LOS ENEMIGOS DE LO PÚBLICO, PARA LOS AMIGOS DE LA DERECHONA QUE RECORRE EUROPA:




SALUT!

domingo, 6 de junio de 2010

ABSOLUTAMENTE DELICIOSO



Haceros un favor y prestad un poco de atención a los videos que voy a subir a continuación. Es un descubrimiento que he hecho este fin de semana y es genial!! Eso sí, os tiene que gustar el POP, con mayúsculas. Estoy enganchado.

NICK GARRIE es un cantautor de Londres que debutaba en 1969 con el disco "The Nightmare of JB Stanislas". Pero mejor podéis leer todo su historial y escuchar sus canciones en su página en myspace. Este es POP del bueno, del de verdad:









Y una canción de su disco del 69. Qué puta maravilla ¡joder!.



Pintado de negro







Repasando el contenido de un viejo Ruta 66, nada más y nada menos que de septiembre del año 2006, he encontrado un artículo de 12 páginas que lleva por título: "De como las canciones de Bob Dylan fascinaron al mundo entero, se convirtieron en fuente de inspiración inagotable y fueron cantadas por todos y en todas partes". Ésta especie de tesis está firmada por José Boix y en ella nos habla sobre algunas de las cerca de 15 000 versiones que han conocido las canciones de Dylan.


Me llama la atención el apartado destinado a artistas negros versionadores de Bob Dylan, ya que la mayoría de las versiones que conozco, están hechas por "blanquitos". Profundizo en este apartado que lleva el evocador título de "La Bahía del diamante negro":

Copio y pego:

SAM COOKE: Posiblemente fue el primer artista negro en versionear a Dylan, y lo hizo naturalmente con "Blowing In The Wind", capturada en directo en 1964 y convertida en una cálida y a la vez rítmica melodía que, lejos del tristón tono del original, crece hasta transformarse en una pequeña celebración a la medida del gran Sam Cooke:




NINA SIMONE: Cuando esta vocalista y pianista de jazz quiso ponerse en sintonía con los tiempos y acceder a un repertorio mayor de standards, acudió a Dylan incluyendo nada menos que temas suyos en su disco "To Love Somebody" de 1969. Su voz profunda y misteriosa volvería sobre el tema varias veces más en diferentes década, como una recurrente fuente de inspiración.

Joder! que intensidad tiene esta canción:




Cassandra Wilson: Otra vocalista de jazz, esta de carrera reciente, que ha echado mano de Dylan en dos ocasiones para lucir sus habilidades, primero con una meditativa y original versión de "Shelter from the storm" ("Belly of the sun", 2002) y enseguida con "Lay lady lay" ("Glamoured", 2003). Esta no me gusta:




SALOMON BURKE: Recientemente el mismo Dylan cedió una canción inédita (Stepchilde) para el estupendo comeback de esta fundamental mole del soul, "Don't Give Up On Me". La cosa le debió de gustar, porque la poco repite experiencia: la lectura reggaerizada de "What good am I". Pero ya en 1965 lanzó un single que atesoraba una fabulosa versión de "Maggie`s Farm", toda ella ritmo, blues, trompeteos y mucho sentido cool.

Doy fe, esta versión es fabulosa y muy bailable:



Otros artistas negros que hicieron covers de Dylan fueron Freddie King, James Cotton, Woody Herman o Duke Ellington. No he encontrado los videos en el youtube. Tampoco hay que olvidar a Jimi Hendrix:



Continuaré en próximos fines de semana con este especial repaso a las versiones de Dylan. Hay un apartado de versiones frikis que no tiene desperdicio y en el que salen hasta Parchís. A ver si hay suerte y aparecen todos los videos en el youtube, que esta actualización me ha quedado un poco coja.

Esto, esto, esto ha sido todo amigos.