domingo, 29 de noviembre de 2009
BB!
sábado, 28 de noviembre de 2009
BBB!
LLuvia, frío, viento, cielos grises, otoño, un mes que se acaba...
Llevaba algún tiempo sin recuperar la música de la triple -B (mi otra triple -B favorita después de Beatles, Beach Boys, Byrds y Big Star...uy! que he puesto cuatro, bueno, es igual) pero hoy tengo el día un poco así y me apetece escuchar este tipo de música. Mis tres grandes: BEN FOLDS, BEN KWELLER Y BOB EVANS, cantándole al amour, o al desamour, según se mire, que ahora desde que me preocupo por saber de lo que hablan las canciones...
La verdad es que el video de BOB EVANS es precioso; la letra y la canción pues... también lo son y eso que es de su último disco, que no me convence así mucho, pero es que esta canción es grande:
Os dejo para descarga el "Suburban Songbook" de Bob Evans, que en mis preferencias está entre mis diez discos favoritos de esta década. Como dije antes, de su último disco tan sólo me gustan dos canciones, una de ellas la del video, que como persona detallista que soy, tuve a bien incluir en esta descarga. Os lo recomiendo:
http://rapidshare.com/files/313477607/bob_evans_-_surburban_songbook__2006_.rar.html
Y el "Rockin The Suburbs" de BEN FOLDS. Con Ben Folds ya soy más selectivo, no me gustan todas sus canciones:
http://rapidshare.com/files/313474342/Ben_Folds_-__Rockin__The_Suburbs.rar.html
El de BEN KWELLER no lo tengo en Ourense, Sorry!, otra vez será.
viernes, 27 de noviembre de 2009
¿El CD está muerto?

Con un cabreo considerable motivado por una inundación en mi cocina el miércoles (malditas cutres-lavadoras que te pueden tocar en suerte en los pisos alquilados) justo la tarde en que me iban a cambiar el calentador (que también está estropeado) y aprovechando que ayer fue el primer día sin lluvia en semanas, decidí relajarme con una afición que tengo en desuso desde que compro por catálogo y que no es otra que la de ganar mi tiempo en tiendas de discos.
Al entrar en la más conocida que hay en Santiago y en la que normalmente es fácil encontrar algún que otro disco interesante en serie media, flipé bastante. Llevaba un año más o menos sin entrar en esa tienda y las cosas han cambiando mucho desde entonces. Donde antes sólo había estantes llenos hasta rebosar de cd`s a precios carísimos, ahora es todo lo contrario, estantes medio vacíos con cd`s a precios de ganga. He leído en más de una web que al CD como soporte musical le quedan pocos años de vida, ayer he podido verificarlo sobre el terreno.
No voy a entrar en la eterna discusión de que si es mejor el vinilo como soporte musical que el CD, cada uno que utilice el que más le guste, tampoco es plan de restregar el elitismo por la cara como hacen algunos o mirar por encima del hombro si no tienes la música en el single original publicado en el año 64 y por el que otros han pagado 400 euros en eBay. Se trata de escuchar música ¿no? pues ya está, cada uno que la escuche como quiera y en el formato que quiera.
La mayoría de la música que tengo está en formato CD, aunque reconozco que el vinilo es mucho más vistoso y, dependiendo de su prensaje, suena mejor que el CD. A mí el formato CD me resulta más cómodo, ocupa menos espacio, requiere menos cuidados y con un equipo mínimamente decente, tampoco tiene un sonido tan malo. Tengo más cd`s que vinilos porque justo en la época que coincidía con mis primeros sueldos -y en consecuencia pude comprar más música de lo que venía haciendo-, al vinilo ya lo daban por muerto y enterrado, apenas se vendía en ningún sitio y la mayoría de la música que me gustaba sólo se publicaba en CD, así que dejé de comprar vinilos y me centré en los CD`s exclusivamente. Ahora quizás me arrepiento porque si hay algo que vuelve a gozar de buena salud es el vinilo. Las tiendas de cd`s están en las últimas y visto lo visto ayer, no sé como se mantienen todavía a flote. Quizás sea el mp3 lo que está matando al CD y hombre...yo creo que el mp3 sí que es un formato chungo y con una pésima calidad de sonido. A mí sólo me vale para llevarlo en los viajes de autobus y cuando voy a entrenar.
Pues lo dicho, que ayer llegué a casa tras mi visita a las tiendas con diez CD`s más para la colección y un DVD. No he pagado más de seis euros por cada uno de ellos. Comprarse en DVD "La Cruz de Hierro" por cuatro euros o antologías de 40 canciones (y no precisamente las antologías cutres de sellos cutres que todos conocemos) de grupos y gentes como Sly and The Family Stone, los Turtles, Martha Reeves o Marvin Gaye, así como tres discos de los Jayhawks que no tenía aún originales, sin haber pagado más de seis euros por cada uno de ellos, pues que queréis que os diga, que es una gozada. Quizás si la Industria de la música no nos hubiese vendido la moto hace unos años presentándonos al CD como ese formato perfecto y definitivo, y aún por encima tomarnos por tontos vendiéndonoslo a precios realmente abusivos para lo que cuesta su fabricación, pues otro gallo les hubiese cantado; de aquellos polvos vienen ahora estos lodos. Vender un CD a más de diez euros siempre me pareció un abuso.
Un resumen de la que será mi selección musical de esta tarde mientras espero a que llegue la hora de coger el bus para poner rumbo por fin a Auria.
SLY & THE FAMILY STONE: "Underdog" ufff, pero qué ganas de bailar, que le den a la lavadora y a los problems!!!
miércoles, 25 de noviembre de 2009
SIXTIES POP DE AHORA (III)

THE ANYDAYS:
Más información en el myspace:
http://www.myspace.com/theanydays
LEN PRICE 3:
Otro power trío del Reino Unido y uno de mis favoritos de esta década en su estilo. Grupete a medio camino entre el mod revival y el garage, aunque más cerca de lo primero que de lo segundo. Me encantan!!!
Y aquí el myspace:
http://www.myspace.com/thelenprice3
THE HIGHER STATE
Y para finalizar, un reciente descubrimiento que me llegaba a través del foro de PPA!. Un grupo norteamericano que practica garage psych, aquí os dejo un par de videos:
Un enlace al myspace:
http://www.myspace.com/thehigherstategaragepsych
Con este tercer especial ya van 13 grupos, la semana que viene subo un recopilatorio con 20 canciones, que así me cunde a mí también para el mp3.
martes, 24 de noviembre de 2009
POLAS COUSAS FERMOSAS...

Hoxe vou facer patria, pero non patria de bandeiras nin de fronteiras, que esas non son realmente patrias, senón patrañas suxeitas a decisións políticas. A miña patria é o meu contorno, os meus amigos, os lugares onde teño as miñas lembrazas, as rúas e prazas, os camiños de terra, as fontes de pedra, os cruceiros, as montañas, as chairas, as leiras, todos eses anacos de terra que me enchen de saudade, de morriña. Nostalxia. Eu non son de Ourense cidade, malia nacer no hospital ese da rúa Sáenz Díez onde nacimos case tódolos ourensáns e malia defender á vella Auria como se fose parte integrante da miña familia. Eu, en realidade, son de Bande, o pobo que vedes na fotografía.
Nesa vila vivín os cinco primeiros anos da miña vida. De Muíños é a miña familia paterna e dese rincón do mundo é do que me sinto “cidadán”. Eu son dun pobo do interior alonxado da costa, un fillo da Baixa Límia, no corazón do Xurés, no norte de Portugal, e por iso, de tarde en tarde, aínda sinto nos meus ósos o frío da neve dos duros invernos limiaos; o arrecendo a perfume da droguería que tiñamos debaixo da casa; o olor da combustión da leña na cheminea co que espertaba polas mañáns; os aullidos dos lobos nos bosques que veía dende a fiestra da miña habitación, neses intres nos que a lúa e a néboa ganánballe a partida ao sol, a maxia e o misterio mesturados co medo... contos ao calor dunha lareira; as excursións de fin de semana cos meus pais por Mugueimes, Cados, Nigueiroá e demais aldeas veciñas; as caricias dos raios do sol cando tirado na herba do Salto das Conchas contemplaba toda a grandeza das montañas do Xurés; o sabor do pan fresco polas mañás; as lendas populares e o silencio do interior da Igrexa de Santa Comba, os concursos de mexos cos meus curmáns nas pedras do dolmen de Maus de Salas; o peito ardendo cando a escondidas lle daba un grolo ao augardente de guindas que facía a miña bisavoa ; a color azul verdosa do Seat 600 da miña nai, os gaiteros e o estoupar dos foguetes na romaría da Clamadoira; o son a ovo fritido dos singles dos sesenta que tiña o meu pai como lembranza da súa época de emigrante en París; os xogos coa miña cadeliña Twist e a inmensa tristura que sentín cando unha mala tarde de inverno morreu esmagada baixo as rodas dun coche; as leitugas e patacas á porta da casa como mostra da hospitalidade da boa xente do lugar...noutras partes do mundo chámanlles paletos, coitados...non saben que ser paleto non ten nada que ver con ter máis ou menos cultura, con ler máis ou menos libros, con saber de cine ou de música máis que ninguén; non saben que ser paleto é máis ben unha actitude e que unha persoa boa e educada non pode ser nunca un paleto, aínda que careza de estudos e de cultura. Non saben que nas universidades e nas cidades onde eles viven hai moitos máis paletos que nas aldeas, abofé que sí os hai, e podería poñer exemplos dalgunha que outra ¿cidade? que coñezo, mellor non me fagan falar.
Hoxe deixeime levar novamente pola sensación agridoce da nostalxia. A nostalxia ocupa un lugar moi importante na miña vida e esta tarde de frío e choiva, para espantar a ameaza da soidade, apetecíame falar de lembranzas e de cousas fermosas, e poucas cousas hai máis fermosas na vida dunha persoa que sentirse orgulloso do seu pobo, da súa infancia, dos seus recordos. Hoxe apetecíame falar desa sensación de inocencia que sentía de cativo ao empezar a descobrir o mundo, cando o mundo -o meu pequeno mundo- só se chamaba Baixa Límia. A nostalxia a veces non é máis que unha chamada ao pasado para que acuda ao rescate do presente, e en noites coma ésta, gostaríame que viñese ao rescate, que me levase con ela voando para ser quen de perderme de novo por bosques, ríos e pobos abandoados, para deixarme acariciar pola néboa do Xurés, para xogar coa neve, para perseguir rás aorredor dos estanques onde as mulleres enloitadas lavaban a roupa, para quedar durmido co son dos grilos e co olor a herba seca dos atarcederes do verán...para sentirme como unha formiga ante a grandeza do crepúsculo.
E porque hoxe lembrando a miña aldea, a miña infancia, e mentres me deixaba atrapar pola letra, pola maxia desta inmensa canción de SIMON & GARFUNKEL, lembréime de tí. Hoxe vai polas cousas fermosas...
lunes, 23 de noviembre de 2009
13,99 €

No es el tipo de literatura con el que de forma habitual me recreo, pero éste libro se ha convertido en uno de mis favoritos de entre todos los que he leído este año, además de constituir un buen retrato de toda esa "gran mentira" que nos rodea.
Todo se compra: el amor, el arte, el planeta Tierra, vosotros, yo. Escribo este libro para que me echen del trabajo. Si me fuese, me quedaría sin indemnización. Necesito serrar la rama sobre la que se asienta mi comodidad. Mi libertad se llama subsidio de desempleo. Prefiero ser despedido por una empresa que por la vida. PORQUE TENGO MIEDO. A mi alrededor, los colegas caen como moscas: corte de digestión en la piscina, sobredosis de cocaína maquillada de infarto de miocardio, accidente con el jet privado, vueltas de campana con el descapotable. Esta noche, sin embargo he soñado que me ahogaba. Me he visto a mí mismo hundiéndome, acariciando las rayas, con los pulmones llenos de agua. A lo lejos, en la playa, una hermosa mujer me llamaba. No podía responderle porque tenía la boca llena de agua salada. Me ahogaba pero no pedía auxilio. Y, a mi alrededor, todo el mundo hacía lo mismo. Todos los bañistas se ahogaban sin pedir auxilio. Creo que ha llegado el momento de dejarlo todo, ya no sé cómo mantenerme a flote.
Todo es provisional y todo se compra. El hombre es un producto como cualquier otro, con fecha de caducidad. Ésta es la razón por la cual he decidido jubilarme a los treinta y tres años. Dicen que es la edad ideal para resucitar
sábado, 21 de noviembre de 2009
RETROSPECTER: EMITT RHODES VÍA DAVID GRAHAME
En el foro de la otra web en la que participo dedicamos estos días a repasar los discos de la década de los dosmiles que más nos han gustado. La idea es que cada uno de los participantes seleccione sus quince discos más significativos de los últimos diez años. Con gran dolor de corazón he dejado fuera a algunos favoritos míos como David Grahame. De éste hombre os recomiendo un recopilatorio que se titula “Supergenius” y si queréis más información sobre él, pues hace tres años me curré un artículo sobre su biografía y sobre éste disco:
http://powerpopaction.blogspot.com/2006/11/david-grahame-supergenius.html
“Supergenius” fue disco de cabecera durante una larga temporada y contiene canciones tan chulas como ésta:
La influencia de Paul McCartney es bastante apreciable, pero otra de las huellas musicales que podemos distinguir en la música de Grahame es la de Emitt Rhodes y con la música de éste último sí que tengo una cuenta pendiente que estoy saldando estos días. Llegué a Emitt Rhodes precisamente porque Grahame lo citaba como una de sus principales influencias, y claro, había que investigar para ver si me estaba perdiendo algo.
Para no hacer un copia y pega del trabajo que han hecho otros, os pongo un enlace a una web en la que podéis encontrar una información resumida en castellano sobre Emitt Rhodes:
http://www.alohacriticon.com/alohapoprock/article1687.html
Como veis, también estamos ante otro enamorado de McCartney. Muy recomendable su grupo de finales de los Sesenta: THE MERRY- GO-ROUND, un grupo al que los críticos señalan como una influencia clara en las melodías y en el devenir del powerpop de la primera mitad de los Setenta.
Os pongo un video de éste grupo, la canción es preciosa y la verdad, es que el que hizo el montaje del video se lució bastante, jajajaja, pero al loro y pasando del video ¡Pedazo de canción!
Y éste video con una actuación en directo para un programa de televisión enlaza varias canciones seguidas.
De Emitt Rhodes he encontrado poco material en el youtube, al menos, no he encontrado las canciones que más me gustan. Aunque ésta está muy bien, piel de gallina hasta casi poner un huevo:
Ésta tampoco está mal:
En el goear menos material aún, aunque la segunda mitad de ésta canción es preciosa:
Y ahora os dejo para descarga un recopilatorio con 23 canciones favoritas de de David Grahame y de Emitt Rhodes (13 del primero y 10 del segundo) que me he currado para llevar en el mp3. Se lo recomiendo especialmente a los que gusten de la música de cantautor de finales de los Sesenta-primeros Setenta y de la música de los Beatles de discos como por ejemplo…el White Album. Canciones lastimeras para disfrutar en soledad y a pequeños sorbos en días otoñales de pereza, frío y sol. Es así un poco lánguido, pero es lo que más estoy escuchando estos días de otoño, así que a ver, ya me diréis si os gusta, que no posteáis nunca nada.
http://rapidshare.com/files/310161301/David_Grahame-Emitt_Rhodes.rar.html
Los títulos de las canciones de Grahame salen en japonés al reproducirlas, el disco está publicado en un sello japonés y aunque lo intenté, no conseguí ponerle el nombre en inglés. Así que os paso el listado de canciones que incluí en este recopilatorio:
P.D. Últimamente el rapidshare no funciona muy bien, si os da problemas la descarga, hacédmelo saber también.
viernes, 20 de noviembre de 2009
TRUCOS Y CONSEJOS PARA LA PRÁCTICA DEL RUNNING (I)

Por culpa de estas lesiones (las más graves fueron de rodilla y de hombro) y por edad (que todo hay que decirlo) tuve que abandonar la práctica de algunos deportes y me he centrado en dos: pesas y running. Nunca me han gustado los deportes en equipo, me pesaba la responsabilidad y el sentimiento de culpa hacia mis compañeros por fallar un gol o una canasta importante, era algo que me ponía nervioso y me acomplejaba, así que me decanté por los deportes indivuales, que además de que son los que más me gusta practicar, me permiten ir más a mi bola, depender de mi mismo y no tener que dar explicaciones a nadie. Las pesas molan los primeros meses, pero después son un auténtico coñazo, además, no me gusta mucho el ambiente de los gimnasios, ni las conversaciones de vestuario tan de supermachos, ni ese rollo de culturismo y de gente musculada que se pasa el día mirándose al espejo, pero las pesas son necesarias, el ejercicio anaeróbico es de gran utilidad como complemento para la práctica de otros deportes y ayuda a fortalecer las articulaciones y a prevenir lesiones.
Me quedo con el running, me encanta el deporte al aire libre y toda su sensación de libertad, de superación personal, de intentar mejorar día a día. Como todo en la vida, se puede convertir en una rutina y puede acabar aburriendo, pero una vez que te atrapa, ya no puedes dejar de practicarlo. Lo difícil es empezar, lo difícil es conseguir la fuerza de voluntad necesaria para entrenar con regularidad. Sin regularidad y constancia es imposible conseguir beneficios con el deporte (con cualquier deporte) e incluso puede ser contraproducedente.
A todo ésto, comentaré que como deportista soy bastante del montón, por lo tanto, estos truquillos no los escribo con ánimo de dar lecciones de ningún tipo, pero sí me han ayudado a engancharme al running y a mejorar mi entrenamiento. Muchos de ellos se pueden aplicar perfectamente a otros deportes, y eso sí que es algo que aconsejo, que probéis con varios deportes y os "quedéis" con el que más os gusta. Es fundamental que el deporte que vayáis a practicar os guste. Practicar un deporte que no os gusta, directamente es del género bobo. Pues lo dicho, ya he conseguido enganchar a algunos amigos al deporte, ahora a ver si os convenzo al resto: ¡movede o cú!
PARA EMPEZAR:
- Fundamental: no empieces a correr así sin más si llevas mucho tiempo sin practicar deporte. Está bien que antes de empezar a practicar running te apuntes a un gimnasio o te pongas en manos de alguien que “controle” para que te ayude a tonificar tus músculos, te enseñe los ejercicios que te ayudarán a fortalecer las articulaciones y a como debes “estirar” al acabar el entrenamiento. Las personas que se “lanzan” al running sin haber hecho deporte en su vida o que llevan un largo periodo de inactividad, no tardan ni un mes en sufrir una lesión.
- No está de más hacer un chequeo médico previo para evitar sustos, a lo mejor tu corazón o tu cuerpo no son aptos para el deporte.
- Abandonar vicios como el tabaco o el alcohol. Me ahorro moralinas, además llevo bastante tiempo luchando contra mi adicción al tabaco y sé que algún día ganaré esa guerra. Pero cualquier deportista sabe que el alcohol y el tabaco merman la capacidad física. Una noche de alcohol echa por tierra el fondo y la resistencia que se habían conseguido previamente, cierto es que con dos o tres sesiones lo vuelves a recuperar, pero en las dos primeras se sufre y se suda mucho más y huele fatal, imagino que es porque estás eliminando las toxinas del alcohol a través de la transpiración, no lo sé, no soy científico. Muy peligroso también fumar antes de salir a correr, deja pasar unas horas, o hacer footing de resaca o tras una noche de alcohol. Mejor no jugar con fuego.
- Dieta. El sobrepeso es muy malo para el running. Correr en tu peso te ayudará a prevenir lesiones. No olvides que al correr multiplicas tu peso por tres y eso lo amortiguan tus pies, tus rodillas, tus tibias…Yo llevo dos años intentando librarme de los cinco kilos que me sobran, pero también es verdad, que tendría que mentalizarme para hacer dieta de nuevo. A ver si después de las Navidades me pongo a ello, que a mí me gusta mucho el chocolate y tal.
- Vestimenta deportiva. Lo más importante en el momento de comenzar con el Footing es elegir un buen calzado. Gástate el dinero que haga falta en unas buenas zapatillas de Running, que no te duelan prendas. Para mi gusto las mejores son las Asics, las Adidas y las New Balance por éste orden; y desde mi experiencia, deciros que las Nike de Running son una puta mierda, a mí me destrozaron los pies. Las que utilizo ahora son las Asics que veis en la foto, me salieron caras (125 euros) pero son las mejores zapatillas de footing que haya tenido nunca, os las recomiendo totalmente. Con respecto a las zapatillas,
debéis conocer el tipo de pisada que tenéis al correr: pronadora, supinadora o neutra, hay zapatillas para cada tipo de pisada y en una Ortopedia os pueden hacer la prueba de pisada y un estudio del pie sin ningún problema; incluso os pueden preparar una plantilla especial a medida. Otro detalle importante que a mí me ha ayudado mucho: debéis comprar siempre zapas de running un número por encima del que utilizáis habitualmente, eso evitará roces innesarios y el molesto golpeo de los dedos del pie con las zapatilla o los dolores en el talón, se corre mucho mejor y más cómodo con un número más. Un último apunte sobre las zapatillas es el de su "vida útil". Es conveniente tirar con ellas y comprar otras cuando hayan hecho 800-1000 kilómetros ya que pierden todas sus "propiedades especiales". Como no utilizo un podómetro, calculo los días que voy a entrenar y la distancia que hago, y más o menos las suelo cambiar cada año.La actualización ya me está quedando larguísima para variar, así que la dividiré en dos partes. Creo que lo que he escrito en esta entrada es lo básico y previo antes de comenzar con la práctica del running, cuando tenga tiempo subiré otra entrada con los trucos deportivos y extradeportivos que a mí me motivan cuando estoy entrenando.
jueves, 19 de noviembre de 2009
CAMINO DE LOS CINCO MILLONES DE PARADOS

Hace una semana salí a festejar la victoria de mi equipo de fútbol pero hoy estoy en el paro.
Hace una semana me entretenía ligando por el facebook pero hoy estoy en el paro.
Hace una semana me excitaba con las discusiones de "El Gran Hermano" y con las cachondas de “Física y Química” pero hoy estoy en el paro.
Hace una semana salí de fiesta para emborracharme hasta caer de culo pero hoy estoy en el paro.
Hace una semana se celebraba una reunión importante del Comité de trabajadores de mi empresa pero yo estaba demasiado ocupado.
Subtítulo: De como el humilde trabajador Ernesto Buendía fue seducido, drogado y posteriormente sodomizado en un paraíso artificial
viernes, 13 de noviembre de 2009
20 SONGS

La B.S.O. de mi vida está compuesta por muchas canciones, pero éstas son las más imprescindibles, fundamentales y recurrentes, por ir asociadas a lugares, etapas, personas... Tampoco he seguido ningún orden al ponerlas, porque las 20 son igual de importantes. Empiezo:
ELVIS PRESLEY: "Return To Sender"
http://www.youtube.com/watch?v=i5cisTKFqms
THE SMITHS: "Girlfriend in a Coma"
Aunque no os lo créais, son una de mis debilidades personales. De ellos también podría escoger unas cuantas. Recuerdos de 3º de BUP y de cuando ponía en casa la excusa de las fiestas de Ourense para salir por la noche y así meterme en pubs como el Privata o el Ramplax, en los que los Smiths sonaban con asiduidad.
http://www.youtube.com/watch?v=_8C2ziwuuaQ
PAUL ANKA: "Diana"
Mi madre era fan de Paul Anka, "Diana" sonaba a todas horas en mi casa cuando era niño. Cada vez que la escucho me acuerdo de ella.
http://www.youtube.com/watch?v=fuTbB-d12A0
NEIL DIAMOND: "Solitary Man"
Ésta canción trata sobre un hombre bueno hecho una piltrafilla por culpa de haber dado con malas mujeres que tontean y coquetean a sus espaldas. Mala suerte.
http://www.youtube.com/watch?v=1ool7259xNQ
THE KINKS: "Mr. Pleasant"
Otro hombre bueno -aunque más tonto que el anterior o al menos con una venda en los ojos- que vive feliz en su engaño. Pobre Sr. Pleasant.
http://www.youtube.com/watch?v=_tDoOzKH85E
SAM COOKE: "Chain Gaing"
La canción favorita de mi soulman favorito. Cuánto escuché a Sam Cooke antes de llegar a los veinte...
http://www.youtube.com/watch?v=rFRh9iXCIKs
DION AND THE BELMONTS: "Teenager In Love"
El Doo Wop es otra de mis debilidades. Recuerdos del Insti de Las Lagunas, de cuando llegaba ojeroso a clase por quedarme escuchando hasta altas horas "Flor de Pasión".
http://www.youtube.com/watch?v=0kw6w9CPTjw
THE SUPREMES: "Stop! in The Name Of Love"
Idem que la anterior. Cuántas buenas canciones descubrí gracias a Jean de Pauls.
http://www.youtube.com/watch?v=t2yLMpGPU8A
LEFT BANKE: "Walk Away Renée"
La canción que me gustaría que sonase en mi entierro, que será dentro de unos cien años por lo menos.
http://www.youtube.com/watch?v=TS9_ipu9GKw
LES SURFS: "Ca n`a pas d`importance"
La primera canción que escuché en mi vida. Recuerdos de la colección de singles que tenía mi padre de su época de emigrante en París.
http://www.youtube.com/watch?v=PTNdpKWAqQI
MIGUEL ÁNGEL VILLANUEVA Y SANTI CAMPOS: "Me quedo dónde no estés tú"
Una buena versión en castellano de una canción qeu también hacían Les Surf. Ya he perdido la esperanza de que el tiempo ponga a alguna gente en su sitio, eso aún no lo he visto nunca. A la gente buena le seguirá pasando todo lo malo y la gente mala es la que tendrá siempre éxito y suerte. Ésta es una buena canción para darle en las narices a esas personas que se dedicaron a jugar con nuestros sentimientos y que pasado un tiempo aparecen de nuevo en nuestras vidas. Pues ahora no, ya no quiero saber nada de tí, ya me importas lo más mínimo.
http://www.goear.com/listen/2d6d9eb/Me-quedo-donde-no-estes-tú-los-brujos
BURNING: "Una noche sin tí"
Pero qué duro es el desamor... Recuerdos del pelo largo.
http://www.youtube.com/watch?v=hS62OEZmmoM
LOS ENEMIGOS: "Desde el Jergón"
"La Vida Mata" es uno de los mejores discos que se han hecho en España, al menos para mi gusto. Ésta canción es ...¡ufff!
http://www.youtube.com/watch?v=PWNWBxqoKps
THE BYRDS: "Why"
Hay tres grupos que pondría a la altura de los Beatles y de los Stones, y son los Beach Boys, los Kinks y los Byrds, como no.
http://www.youtube.com/watch?v=mRkh84_NwGw
CHOCOLATE WATH BAND: "She Weves a Tender Trap"
Recuerdos de una época en la que flipaba con el garage sesentero (todavía lo sigo haciendo). Curiosamente ésta canción no tiene nada que ver con el garage y debe ser la canción más pop de la discografía de la Chocolate, pero es mi favorita.
http://www.youtube.com/watch?v=dMjpQQQwly8
THE OUTSIDERS: "Time Won`t Let Me"
Buena parte de mi afición por los grupos más underground de los Sesenta se la debo a los Nuggets.
http://www.youtube.com/watch?v=O6Xc8l_uRFg
RAPHAEL: "Cuando llega mi amor"
En un repaso de la B.S.O. de mi vida no podía faltar el tocayo. Ésta canción es mi favorita de Raphael.
http://www.youtube.com/watch?v=TSLMwHFQObI
LOS ÁNGELES: "98.6"
Se ve que esperar es mi sino, aunque a veces me pregunto para qué y lo qué.
http://www.youtube.com/watch?v=7MGZdMkVAeA
BOBBY VEE: "Take Good Care Of My Baby"
El dolor, la rabia, la frustración y la impotencia de ver a la chica a la que quieres y por la que lo has dado todo, en brazos de otro. Cuida bien de mi chica.
http://www.youtube.com/watch?v=1qpO69RfIFE
FRANCOISE HARDY: "Tous les garcons et les filles"
Otra de las primeras canciones que escuché en mi vida. De la colección de singles de mi padre.
http://www.youtube.com/watch?v=IOd_5ZRPmFs
http://www.youtube.com/watch?v=0cWzxJvgWc8
SMALL FACES: "Afterglow Of Your Love"
La etapa Small Faces en Decca me la sé casi de memoria, pero había profundizado poco en la que tuvieron para Inmediate. Menos mal que una persona me abrió los ojos y los oídos, lo mejor que me pudo pasar en un mes de enero para olvidar...
http://www.youtube.com/watch?v=3zkAgrMfoc4
BEACH BOYS: "Don't Worry Baby"
No podían faltar. Podía escoger cualquiera del Pet Sounds, pero ésta la escuché primero :) . Recuerdo que me había comprado un doble cassette con los grandes éxitos de los Beach Boys y sonaba en el viejo Seat 127 de mi padre cuando íbamos camino de Coruña a una revisión médica para ver si libraba de la mili. Tenía 17 años en aquellos días de primeros de marzo, cielo azul, sol radiante y toda la fuerza de la juventud haciéndome cosquillas en el pecho.
http://www.youtube.com/watch?v=3QCZ_bv9aLc
LOS BRAVOS: "Black is Black"
Recuerdos de la infancia y de la colección de mi padre.
http://www.youtube.com/watch?v=W-eLVDfoM64
LOS CANARIOS: "Get on Your Knees"
Idem que la anterior. Hay Teddy Teddy, si hubiese sabido que ibas a acabar así, no me hubiese enamorado cuando era pequeño de esta canción.
http://www.youtube.com/watch?v=s8V4AsmH8Kg
THE PLIMSOULS: "Now"
La canción que me enganchó al Powerpop. Mi favorita de éste estilo. Urgencia!
http://www.youtube.com/watch?v=UD3JEyJiTzU
THE NERVES: "When You Find Out"
Mi segunda favorita del powerpó despues de la de los Plimsouls. Grande Paul Collins.
http://www.youtube.com/watch?v=eIsjXPc7VGg
PHIL SEYMOUR: "Precious To Me"
Yo es que siempre me emociono con esta canción. Joder, que grande el Seymour. Como dicen por ahí, una auténtica canción robacorazones.
http://www.youtube.com/watch?v=9S5Kp4h562c
RASPBERRIES: "Go All The Way"
Podía valer lo dicho para la anterior. Cuando entra la melodía, me derrito!
http://www.youtube.com/watch?v=Swicdtaddy0
BIG STAR: "September Gurls"
Uffff! Más canciones de esperar.
http://www.youtube.com/watch?v=BNKSs1J38EA
CHRIS BELL: "Look Up"
Como puse cuando subí la canción al goear. La belleza de algunas canciones a veces duele.
http://www.youtube.com/watch?v=kR594Kkxmzg
THE BEAUTIFUL SOUTH: "Song For Whoever"
Podía haber subido una canción de los Housemartins, grupo del que siempre he sido fan, pero he elegido una canción del grupo que alguno de sus componentes tuvo a continuación. La verdad es que esta es una de las canciones de mi vida, creo qeu habla sobre grupos que se venden y tal, pero me trae muchos recuerdos. Tenía 18 años y estaba comiendo con mis tres hermanos en casa, era el día de Navidad y estábamos sólos, así que pusimos la radio para que nos hiciese compañía. Sonaba esta canción cuando mis padres llamaron desde el hospital para decirnos que se había muerto el abuelo... Va para él.
http://www.youtube.com/watch?v=zkp9ga7RVbo
THE RAMONES: "SHE`S A SENSATION"
No podían faltar Los Ramones. En toda mi vida sólo he conocido a una persona a la que no le gustan los Ramones, pero claro, ella es única.
http://www.youtube.com/watch?v=X3Ukvy4INQE
THE CLASH: "Spanish bombs"
Otro de mis grupos favoritos. Hubo un tiempo en el que estuve pero que muy enganchado al London Calling, hasta llegué a hacerme una camiseta con la portada de ese disco.
http://www.youtube.com/watch?v=u-qcy0-7ngw
MC5: "Looking At You"
El "Back in The Usa" es otro de mis discos de cabecera y ésta una de mis canciones favoritas del Rock and Roll ¡qué grandes! ¡qué guitarrazos!
http://www.youtube.com/watch?v=5sG23tmoWmg
ROLLING STONES: "Time Is On My Side"
¿y tú de quien eres? ¿de los Beatles o de los Rolling? pues yo te soy de los dos, me gustan los dos. La verdad es que de los Stones podía escoger muchas y justo elijo una versión. Será por todos los recuerdos que me trae..
http://www.youtube.com/watch?v=l2RZLp5kLyw
TEENAGE FANCLUB: "The Concept"
No podían faltar, la canción con la que descubrí a los TFC, la canción que me metió de lleno en el POP.
http://www.youtube.com/watch?v=PAMqJP4VvdE
THE POSIES: "Solar Sister"
¿os he contado alguna vez que en septiembre estuve cenando con Ken Stringfellow?
http://www.youtube.com/watch?v=eCvvDUTpP30
LEMONHEADS: "Confetti"
La época en la que se empezaban a vender los primeros cd`s. Éste fue el primero que me compré. No todo era grunge ni noise en los Noventa, menos mal!
http://www.youtube.com/watch?v=SOMKe4uTALI
C.R.A.G: "Sólo pienso en tí"
Una de las cosas más grandes que me ha dado Power Pop Action! es la de ver a Guzmán (Good Man) integrado en esa pequeña pero gran familia.
http://www.youtube.com/watch?v=iTrEWdBc0HM
ELVIS COSTELLO: "Oliver`s Army"
Ufff! casi me olvido del gafotas. Sería imperdonable.
http://www.youtube.com/watch?v=uVwrrkt22Ag
NICK LOWE: "Marie Provost"
Otra historia de perdedores...
http://www.goear.com/listen/726b4d3/Marie-Provost-Nick-Lowe
THE JAGS: "Back Of My Hand"
Me da igual que sea una de las canciones más conocidas de la radiofórmula powerpop/new wave. Yo la pincho siempre.
http://www.youtube.com/watch?v=2y8JKBFQ0MI
FLAMIN GROOVIES: "Shake Some Action"
Mi segunda grupo de Rock and Roll favorito después de los Stones. Me gustan en sus dos épocas.
http://www.goear.com/listen/0610349/Shake-Some-Action-flamin´-groovies
HOODOO GURUS: "I Want You Back"
Con todo lo que me gustan los grupos australianos, estaría fatal que no cayese ninguno en éste repaso.
http://www.youtube.com/watch?v=1lCuSsGm8No
CHESTERFIELD KINGS: "99th Floor"
Junto con los Lyres, mis dos grupos de garage revival favoritos, aunque también es cierto que los Chester eran algo más que un grupo de garage.
http://www.youtube.com/watch?v=Hf9LDrnWDDA
PAUL COLLINS: "I`ve Allways Got You On My Mind"
De las menos conocidas de Sir Paul, pero a mí me parece de las mejores. Balada desgarradora.
http://www.goear.com/listen/b9833c7/Ive-Always-Got-You-On-My-Mind-paul-collins-beat
ROY ORBISON: "Only The Lonely"
De mi época cincuentera, y cuantas me dejo fuera.
http://www.youtube.com/watch?v=DZ4xALSUysc
VAN MORRISON: "Brow Eyed Girl"
De los Them me gustan muchas canciones. Ésta ya es del primer disco en solitario de Van Morrison, siempre me dio buen rollo, me alegra cuando estoy de bajón.
http://www.goear.com/listen/b4c3a32/Brown-Eyed-Girl-van-morrison
TOM JONES: "It`s Not Unusual"
Idem que la anterior. De un león a un león. ... y que vergüenza que la haya conocido por "El Príncipe de Bel-Air".
http://www.goear.com/listen/5637308/I´ts-not-unusual-tom-jones
THE HOLLIES: "BUS STOP" "Were Trough"
De éste grupo tengo que poner dos, mis dos favoritas de los Hollies
http://www.youtube.com/watch?v=13Ljg5iZLio
http://www.goear.com/listen/577ecd3/were-through--the-hollies
THE GANTS: "Stormy Wheater"
Otra de mis canciones favoritas de todos los tiempos. Ésta versión y la de los Reigning Sounds son las que más me gustan.
http://www.youtube.com/watch?v=CIMHnyxbQgo
THE ZOMBIES: "You Make Me Feelgod"
http://www.youtube.com/watch?v=2E7iqWfWsOw
PULSAR: "Tras la Magia"
No recuerdo un comienzo de año más duro que el del 2009. Recuerdo que estaba completamente hundido por cosas de las que no voy a hablar, cuando alguien me llamó por teléfono para contarme que una persona que había conocido recientemente -y con la que había empatizado bastante, hasta el punto de tener muchísima confianza, algo que no suelo dar así de buenas a primeras porque la vida me ha demostrado que no todo el mundo es güeno y que no hay que dar confianzas hasta que no se conoce bien a la persona en cuestión-, había tomado la decisión equivocada y se había ido para siempre. Esa persona había escrito esta canción que se me quedó grabada pa siempre. Puto 2009.
http://www.goear.com/listen/4eabd2a/Tras-la-magia-pulsar
Creo que me he pasado de las 20 canciones, y todas las que me dejo fuera, especialmente de la década de los dosmiles, con la de cosas que me han pasado y con las canciones que tengo asociadas a "momentos" de esta década, quizás haya una segunda parte, o quizás no. Si es que 38 años dan para mucho.
BIS:
THE BEATLES: "Here Comes The Sun"
No podía faltar mi canción favorita de todos los tiempos. Siempre fue mi canción favorita de los Beatles, pero es que desde principios del año pasado la tengo asociada a una persona a la que aprecio bastante y con la que me equivoqué por completo, con lo cual, con ésta canción me acuerdo de esa persona y la disfruto el doble cuando la escucho.
martes, 10 de noviembre de 2009
ATLANTIC OCEAN BLUES

Algo más relajado que estos días atrás -por fin estoy finalizando los cursos de deformación profesional que estoy haciendo y ya prácticamente he acabado con la publicidad del concierto del día 14- he recuperado uno de los textos que escribí para el segundo fotolog que tuve y que afortunadamente conseguí salvar de la quema y no sé como, porque he perdido muchísimos relatos en esos actos impulsivos de mandar a tomar viento fresco al fotolog por historias y malos momentos que no me apetece NADA recordar.
Éste texto me salió en una puesta de sol en Santiago -sí, no llovía, cousa rara- mientras escuchaba una canción de los Gigolo Aunts titulada "Pacific Ocean Blues" y lo escribí para mi segundo fotolog -exfestasrachadas:
http://www.goear.com/listen/dd88140/pacific-ocean-blues-gigolo-aunts
"Hoy me apetece una actualización musical, pero no la haré sobre un disco, sino sobre una canción, porque hay canciones que consiguen que mi imaginación vuele y que por sus ondas fluyan libremente mis sentimientos, mis recuerdos. Hoy me apetece sacar una foto interior, fotografiarme por dentro con el propósito de lograr que mi estado de ánimo figure en primer plano -sin reflejos, sin ojos rojos, sin sobreexposiciones- para guardarla a continuación y con mucho celo, en el álbum de fotos de mi vida. Pocos instantes existen tan placenteros, y al mismo tiempo tan agrios, como rescatar del olvido los viejos álbumes de fotos. A mí me encanta desempolvarlos en las sobremesas dominicales del otoño, con el sonido de la lluvia sobre las ventanas, el olor a café y la música de un piano como únicos invitados; y también con el dolor de la omnipresente nostalgia, que siempre aparece sin ser invitada ¡maldita!, para humedecerme los ojos y al mismo tiempo, para hacerme gritar con orgullo, aunque sin ser oído: “¡así era yo hace unos años!”; eco de mi voz que retumba hasta morir asfixiado entre las paredes de una habitación a oscuras, habitación a oscuras...aoscuras...uras...as. Eco, eco, eco...
Durante los años que viví en Vigo, tuve la grandísima suerte de hacerlo en un piso con vistas a la Ría, recuerdo que al llegar el atardecer me encantaba escuchar, una vez tras otra, esta canción de los Gigolo Aunts: "Pacific Ocean Blues”. Me gustaba tumbarme sobre el sofá, contemplar la hermosa puesta de sol, el sol rojizo de finales de verano que a esas horas del día era devorado por las aguas del mar, y dar recreo a mis pensamientos para que jugasen libres sobre la inmensidad del océano, a lomos de espumosas olas, guiados por hermosas sirenas de ondulada cabellera morena. Eran esos momentos del día en los que los problemas parecían desaparecer, se volvían tan insignificantes, absurdos y poco creíbles, que se asemejaban a promesa electoral escupida frente a una chabola. En los instantes fantásticos de “la hora bruja”, esos eran todos los efectos devastadores que ocasionaban en mí los problemas.
Una vez llegada la noche y ya finalizada la incruenta batalla librada minutos antes entre el sol y el mar, cerraba los ojos, me dejaba envolver por la magia y el ritmo tranquilo de "Pacific Ocean Blues", que entraba en mi corazón como un susurro, mientras recordaba a tantos y tantos amigos/as "caídos en combate" ¿qué sería de ellos?, ¿dónde estarán ahora?, me los imaginaba viviendo estresados bajo el peso de una hipoteca, empujando un carrito de bebé o simplemente soportando el yugo de ese contrato llamado matrimonio; entonces me sentía menos esclavo que ellos, bendecía una y otra vez no haber madurado lo suficiente y dentro de mi soledad me sentía feliz...que efímeros son algunos pensamientos que duran lo que dura una canción de 2:23 segundos.
Cinco años más tarde, en un nuevo atarceder con sabor a derrota, he recuperado esa misma canción, la he puesto en mi piso de Santiago con el objeto de sentir otra vez los efectos balsámicos de la magia del ocaso, pero mis sentimientos y emociones ya no fueron los mismos, mi vista se esforzaba en vano por alcanzar una puesta de sol que se ocultaba entre moles de hormigón armado, y aquel horizonte tan radiante, lleno de pinceladas azules y de olor a salitre, del que había sido afortunado testigo en Vigo tiempo atrás, se había transformado en unos edificios de horrible color caqui destinados a viviendas sociales. Me afané por buscar poesía en aquel lugar, en aquel instante del atardecer, pero mi esfuerzo resultó inútil, ¿qué bella poesía puede existir en la pobreza?, ¿qué bella poesía puede existir en un barrio de pobres?. Resignado, cerré los ojos, y entonces... entonces volvió a ocurrir la magia, y dentro de mi soledad me sentí feliz de nuevo. En otro barrio, en otra ciudad, cinco años más viejo, había sido capaz de emocionarme con la misma canción, capaz de soñar con puestas de sol ficticias, con las batallas incruentas que libraban el sol y el mar al llegar el ocaso, como dos extraordinarios actores que reprentaban de forma fideligna su papel de guerreros enfrentados en un extraño ritual atávico que nunca tendrá fin; con barquitos de vela proyectando su sombra sobre el sol mientras aguantan firmes las embestidas de las olas, quién sabe si guiados tal vez por hermosas sirenas.... felicidad, ¿qué es felicidad?, a veces es suficiente una canción de 2:23 segundos para conseguirla, soy así de simple...y al mismo tiempo, así de frágil."
sábado, 7 de noviembre de 2009
SIXTIES POP REVISED (2ª PARTE)

Segunda parte para el recorrido por algunos de los grupos que han publicado disco en ésta década y que recogen en su música claras referencias sesenteras.
Otros cinco grupos, y al igual que hice en la primera parte, sin soltar rollo para hablar sobre ellos. Al acabar éstas revisiones, recopilaré varias canciones de los grupos que han salido en ellas y las subiré a un megaupload, por si alguna de los pocos amigos que conocen éste blog secreto está interesado.
MUCK AND THE MIRES:
Hoy empiezo con la representación garagera. Puro garage rock and roll desde Boston, han visitado España en un par de ocasiones, sus conciertos son pura fiesta.
http://www.myspace.com/muckandthemires
De vez en cuando se marcan alguna canción POP que lo flipas:
Y un poco de garage beat, yeah!:
THE ODD NUMBERS:
Un grupo de California, y para mi gusto, de lo mejorcito que ha dado el Revival Mod en ésta década.
En su myspace podéis escuchar cuatro canciones, me encanta "Almost Happy":
http://www.myspace.com/theoddnumbers
Especialmente recomendado su disco "Jazz Cigarrettes", os dejo un enlace a "Autumn Leaves", una canción que me recuerda a los Jam y a los Letters a partes iguales.
THE TOMORROWS:
El grupo serio de la actualización de hoy. Sixties pop desde Vancouver, con un disco "Jupiter Optimus Maximus" que se puede conseguir a buen precio en el catálogo de Rock Indiana.
http://www.myspace.com/tomorrows1
La canción que más me gusta del disco:
Ésta me recuerda mucho al estilo de los Happy Losers:
Y otra para finalizar con el repaso, preciosa:
THE SINGLES:
Grupo de Detroit. Han grabado ya dos discos y está en camino su tercero. A mí me gustan, aunque no discuto que puedan parecer algo ñoños. Hace pocos días presentaban un video adelanto de su nuevo disco:
Otra canción que debe ser nueva, porque no me suena de ninguno de sus dos discos:
La música de garage tiene también una fuerte presencia en la música de The Singles, especialmente en su segundo disco, aquí la prueba:
Ya para finalizar con The Singles, éste baladón es una de mis canciones favoritas de éste grupo...uffff!:
LOS RESERVAS:
La representación española. No sé, éste grupo no me acaba de enganchar del todo, de su disco me gustan las dos canciones que pongo a continuación. De vez en cuando tienen un ramalazo Brincos que me encanta.
"Lo mejor para tí", me gusta la canción, pero el video hasta me resulta grimoso y desagradable al ver la imagen del grupo, jajja, ahí todos vestidos de blanco y con pinta de indies transtornados mal afeitados (con lo fácil que es ir bien arregladito, coño, pues nada, ahí con las barbas de porco). Pero aún así, ésta canción publicada en el 2008, fue una de mis favoritas del puto 2009, tremenda letra:
Y ésta me encanta, y ésta sí que ya es mucho más sesentera. Otra letra tremenda:
(continuará)