miércoles, 17 de febrero de 2010

BEAT STREET!




Instalado ya en la rutina y de vuelta a mi dura realidad alopécica, me apetece recordar otra historia de "abuelo cebolleta", ya que según parece, el lunes por la noche estuve intentando bailar break dance en más de un pub (no, si yo cuando me pongo a hacer el parvo, poca gente me gana, jejeje...¡que vergüenza!).

De la época break dance debe hacer unos 20 años más o menos. Recuerdo que mi hermano era bastante aficionado al Hip Hop. Fue de los primeros B.Boys que hubo en Ourense, y tenía una buena colección de discos de grupos de los que ahora se conocen como Hip Hop Old School (Public Enemy, Run- D.M.C., Eric B. and Rakim,  L.L.Cool J, Beastie Boys, N.W.A., Ice T, E.P.M.D, y un largo etcétera), unos pocos años antes de que apareciesen los grupos de chandal metal, el gansta rap (aunque los grupos de Los Ángeles ya apuntaban maneras) y otros raperos que poco tenían que ver con el espíritu de  finales de los Ochenta. Mi hermano y yo compartíamos habitación y tocadiscos, así que a mí no me quedaba otra que escuchar sus discos de rap y a él, padecer los míos de rockabilly, garage y punk. A mi hermano también le gustaba bailar break dance y la verdad es que lo hacía de puta madre. Recuerdo que con otra pandilla de gente de Las Lagunas ("El J.", "El Sito", "El Sapo", "El Lucky"...) y con mi amigo Hugo  (que para mí era el mejor bailando break) se ponían el tocata sobre el hombro (en plan Radio Rahim, jejeje) y se iban a bailar break por parques y galerías. Yo siempre fuí bastante paquetillo para el break, pero ellos lo hacían bastante bien, tanto es así, que trasladaron el Break Dance a la pista de baile de la discoteca de moda en aquella época ("La Metro", en el Parque de San Lázaro). Lo que en principio empezó siendo bastante divertido, fue degenerando cuando los pandilleros de la Carballeira y de Barrocanes no entendieron muy bien de que iba eso de los "piques" de Break Dance y se los tomaban como provocaciones, y claro...no hace falta que os cuente como acabó la cosa.

En aquella  época, también circulaba en versión Beta, una copia de la mejor película que existe sobre el Hip Hop Old School: BEAT STREET. La típica película de culto, rodada a principios de los Ochenta por las calles del Bronx, y que a diferencia de otras películas de la época, como "Electric Boogaloo" o "Body Rock" (con Lorenzo Lamas "el rey de las camas", como protagonista principal), englobaba los tres aspectos básicos que definen la cultura hip hop: música rap, baile break dance, y graffittis. Lo cierto es que además de que esta película al menos tiene un argumento - bastante más underground, crudo, y menos "azucarado" que las dos anteriores- esos tres aspectos de la cultura hiphopera están bastante bien reflejados en la peli. Ahora es muy fácil hacerse con ella, pero hace 20 años nos volvimos locos para encontrarla. Tampoco sé muy bien que es lo que se cuece actualmente dentro del mundillo Hip Hop, ya que hacia mediados de los Noventa este movimiento había degenerado tanto, que dejé de seguirle la pista.

Aquí os dejo una de las escenas de la peli: el "pique" de Break Dance en la discoteca Roxy...¡espectacular!, cien por cien underground ochentero, y ¡sin efectos especiales!, de cuando queríamos ser negros y tal :)




Aquí el trailer de la peli:



Ya para finalizar, os dejo un curioso video que me enseñó mi hermano en casa el otro día, y que tiene un mensaje muy claro: ¡no deje a sus hijos cerca de un bailaor de BREAK DANCE!!!. Por cierto, el graffitti que encabeza mi actualización de hoy, era uno de los muchos que había en el paseo entre el Puente Nuevo y el Romano, a pie de Playa de la Antena, antes de que los "jodiesen" con un antiestético relleno de piedras.



lunes, 15 de febrero de 2010

Tercer envite



Y para mí será el último envite del Entroido 2010, ya que mañana pondré rumbo a mi ciudad favorita (¡qué ilu!). Yo también soy de los que dejan la compra del disfraz para última hora y en "todo a cien", pero es que el sábado era de los pocos noctámbulos que no iba disfrazado y así no mola. Para el día grande del Entroido ourensano había que ponerle remedio, o sí o sí, y participar de la fiesta como más se disfruta...¡disfrazado!.

Como véis, mi "ajuar" para esta noche es bastante cutre salchichero, es lo que tiene dejar todo para el final y sin las ideas claras de como quiere ir disfrazado uno. En realidad, todavía no sé muy bien de lo que iré, creo que el resultado final puede ser una mezcla entre policía y pirata, vamos, que iré de poli de Coslada, jajaja. Dudo entre llevar una peluca peluda morena (la de todos los años) o esa peluca rubia al estilo chuliboy que me compré esta tarde y que véis en la foto, aunque intentaré peinármela (a ver si me acuerdo de como iba lo de "peinarse") al estilo Andy Warhol. También dudo entre un antifaz o las gafas de sol de "madero" que  véis en la foto. El resto, pues un disfraz de pirata, que para mi sorpresa, tiene muchos botoncitos pero es imposible abrocharlos, con lo cual, tendré que meter por debajo toda mi vestimenta térmica de hacer footing para no pasar frío. Vamos, que esto es un churro de disfraz en toda regla y sin ningún xeito, jajaj, todo é por facer o parvo por ahí adiante. Espero pasármelo la mitad de bien que el sábado por la noche, y a ver si hoy tampoco me muevo por los antros chusmosos, que ya aburren.




domingo, 14 de febrero de 2010

ENTROIDO


















Recién llegado del desfile,  uno de los actos del Entroido de la capital que más me gustan, mi opinión es: ¡qué este año no me ha gustao!. Me ha parecido regulero tirando a malo. Mucha cantidad (65 minutos de desfile aproximadamente) pero poca calidad. Voy por partes:

- Mucha música grabada y poca en directo. ¿qué hay de las charangas, pasacalles, gaiteiros, etc? Las pocas charangas que desfilaron eran de chiste, y mira que en OU tenemos una amplia tradición charangueira, pero nada, música por ordenador con bafles de orquesta y a atronar los oídos de los ourensanos con canciones de...¿El canto del Loco?

- Originalidad bajo mínimos: Muchas comparsas pero algunas me sonaron a "repe", y con disfraces muy ramplones que parecían comprados a última hora en un "todo a cien". Hasta cuatro comparsas de "piratas" he contado. A OUrense se le conocía como "A Terra da Chispa" ¿no? pues poco ingenio y poca chispa he visto hoy. Algunas alusiones divertidas al Congreso provincial de PP y poco más.

- La provincia de Ourense es conocida en toda España por su Entroido. Pues poca representación del Entroido de la provincia en el desfile. Lo poco que he visto desfilando del Ourense tradicional, o más reciente,  han sido "As Pitas de As Eiroás", los Folións y algún que otro meco. Había comparsas ourensanas, eran mayoría y eso es cierto, pero muy simplonas. Tampoco tiene mucho sentido ver a perroflautas, con sus gorros y sus barbas naturales (que no eran postizas), tocando los tambores (que típico en esta peña) y bailando la Samba. Esta gente anda muy perdida en tradición y en historia, todo sea por la re(perkusión) y el buen rollito. Se echaron en falta las Pantallas, Cigarróns, Peliqueiros, etc...puro entroido ourensán.

- Espectacular la comparsa que cerró el desfile, eran de Tomiño y debían ser unas 317 personas. Bailaban de la hostia, pero eso sí, por un momento recordé a la "orquesta del Caxato", aquella orquesta en la que tocaban tres y bailaban cuatro. La música era grabada y sonaba desde un portátil en la carroza que presidía la comparsa, hubiese quedado de puta madre si además de coreografía llevasen su propia charanga. Ese retumbar de bajos de discoteca en un Entroido, no sé yo. Esto no es ni Río ni Tenerife, y si el Entroido ourensán mola y es diferente al resto de Carnavales, es precisamente por su enxebreza, que no se pierda nunca.

- ¡Menos Samba y más Cuco!

- Lo más positivo, la organización, sin duda. Se agradece que no hubiese que esperar entre comparsa y comparsa. Iban todas juntas pero no apretás, como tiene que ser. Todo muy ordenadito. También la participación, muy elevada, tando a nivel de desfilantes como de público. El Entroido sigue siendo la fiesta ourensana por excelencia.

Os dejo unas cuantas fotos. Aviso que además de que la cámara y el fotógrafo no son gran cosa, tampoco la ubicación fue la más acertada, pero es que las calles estaban a tope, abarrotáaas, y uno de los pocos huecos que encontré fue en Curros Enríquez esquina Avda. de la Habana.
Abrieron el desfile "As Pitas de Eiroás":



Por seguir con producto da terra, Os Folións:


Más tradición: los mecos




Un poco de originalidad "made in Terra da Chispa", las alusiones al Congreso del PP:






Ésta también fue enxebre total:




Las comparsas que más me gustaron, además de la del Moulin Rouge con la que abrí la actualización, fueron estas:




Ésta comparsa de árboles frutales me pareció muy currada y super original:



La de 13, Rúa del Percebe me hizo mucha gracia, además salían casi todos los personajes típicos de Ibañez:





Ésta referencia al Carnaval Veneciano tampoco estuvo nada mal. Lástima de cabezones que tenía delante y que sólo pudiera sacar las fotos de esta comparsa, y de alguna más,  a traición y de espaldas:



Una de las pocas charangas con "xeito" y no de properroflautas que había en el desfile:


La comparsa de Tomiño que cerró el desfile. Muy chula, muy numerosa, muy bien organizada y coreografía espectacular. Pero esto no es el Carnaval de Tenerife:


Y con todas las coñas casi me olvido de que hoy es el Día de los Enamorados (guau!), pois que lle dean, que estamos no Antroido.




sábado, 13 de febrero de 2010

A vueltas con el revival mod



Una cosa lleva a la otra, los Jam llevan a otros grupos, y el Mod Revival siempre ha sido una de mis debilidades, entre otras cosas, porque en alguna de sus bandas las fronteras entre el punk, el powerpop, la new wave y el mod revival eran bastante difusas, y porque soy bastante aficionado a los sonidos del POP que van desde el 76 al 83.

 Esta mañana he cumplido con mis objetivos deportivos (si es que estoy hecho un chaval), para lo que ha ayudado el recopilatorio que me he grabao de mod revival, si es que así se pone las pilas cualquiera. Por falta de tiempo, no puedo subirlas a un megaupload, pero lo haré en otra ocasión. Aquí van algunas de las canciones.

SECRET AFFAIR: "My World"...menudo lujo de estribillo


MAKIN`TIME: "I Get a Love From You"


MAKIN`TIME: "I take what i want"


THE TRUTH: "Exception of Love"


THE BLADES: "Hot For You"


THE MERTON PARKAS: "Put Me In The Pictures"



THE TIMES: "I Helped Patrick McGoohan Escape"



THE LAMBRETTAS: "London Calling"



THE VAPORS: "Waiting For The Weekend"



STUPIDITY: "Bend Don`t Break"



THE THREADS: "Step Back"



THE CIRCLES: "Opening Up"



BRIGHTON 64: "Fotos del Ayer". La canción que LOS NEGATIVOS regalaron a los Brighton:



THE JAGS: "Desert Island Discs"



viernes, 12 de febrero de 2010

Salvemos a las tortugas!




Esta semana no he tenido demasiado tiempo para escuchar música, y el poco que tuve, se lo he dedicado a una media antología de los TURTLES (y digo media, por que tan sólo incluye 20 canciones, poca cosa para un grupo que en los Sesenta ha publicado cinco discos).

Por no hacer un copia y pega y soltaros un rollo, os dejo unos cuantos datos de interés y canciones básicas de Los Tortugas:

Al igual que los BYRDS, grupo al que admiraban,  los Turtles eran de Los Ángeles. Jugando con el nombre de los Byrds, originariamente se llamabanThe Tyrtles. Ya con el nombre de The Turtles comenzarían a grabar en el 65, y sus primeras canciones seguían la misma senda que la de los Byrds, la del folk rock. Al igual que los Byrds, entre sus primeras canciones se encuentran varios covers de BOB DYLAN, como "Like a Rolling Stone", "Love Minus Zero", o ésta, que fue la primera de los Turtles en entrar en listas (en aquella época en la que las listas de éxitos tenían algún sentido):


"It Ain't Me Babe" sería también el nombre de su disco de debut.

En el 66 publican su segundo disco, que tenía pepinazos como éstos, tan distintos al estilo normal del grupo. "You Baby" la suelo pinchar y su autor es el señor P.F.Sloan:


Y ésta otra, más garagera, "Outside Chance", que también la hacen los Chesterfield Kings.No encontré otro video mejor. La canción se sale por todos los lados:


Pero es en el 67 cuando consiguen el número 1 con la canción por la que son mundialmente conocidos y con la que incluso desbancaron al "Penny Lane" de los Beatles. Me estoy refiriendo a...bueno, es igual, creo que no hace falta :). Me encantan la melodía y las voces de esta canción. Éxito merecidísimo y de esas canciones que nunca me cansaré de escuchar:



En España, varios grupos de los Sesenta versionarían esta canción, me gustan las versiones que hicieron Los Mustangs, Los Mismos, y la que más, la de Los Ángeles:

http://www.goear.com/listen/3033530/los-dos-tan-felices-los-ángeles


Ésta canción da título al tercer y según dicen los entendidos, mejor disco de los Turtles.

En el 68 publican su cuarto disco. Raro y conceptual, tan al estilo de muchos de los discos publicados en ese año, y del que sobresale el que sería el último gran éxito de los Turtles:


Ya a finales de la década se publicaría "Turtle Soup", el último disco de los Turtles. Inspirado en el "Village Green" y producido por Ray Davies (la única vez que Ray Davies produciría a un grupo).

Ésto, ésto, ésto, ha sido todo. Disfruten del finde.



jueves, 11 de febrero de 2010

THE WARRIORS



The Warriors, posiblemente la mejor película de pandillas que se haya hecho nunca , fue rodada en Nueva York a finales de los Setenta por Walter Hill. En esta película, los miembros de la pandilla protagonista, "los Warriors", tuvieron que recorrer las calles de Nueva York perseguidos por las distintas pandillas de la ciudad,  ya que fueron acusados de un asesinato que no habían cometido.  Durante esta huida hasta llegar a Coney Island, su barrio, no les quedó más remedio que hacer frente a varias pandillas (The Rogues, The Riffs, Tumbulls AC's, Baseball Furies, etc) y a todos los peligros de la noche neoyorquina.  

Durante los próximos días y al igual que los Warriors,  los ourensanos deberemos hacer frente a todas las pandillas que veréis a continuación. Valor y al toro amigos, que ya ha comenzado la fiesta. Y recordad: "los Warriors no son buenos, ¡son los mejores!":

THE CIGARRÓNS (VERÍN):





















THE VERGALLEIROS (SARREAUS):



THE ZAMARREIROS (VIANA DO BOLO):



THE PITAS (EIROÁS-OURENSE)


THE PELIQUEIROS (LAZA)



THE FELOS (MACEDA)


THE TROTEIROS (BANDE)



THE PANTALLAS (XINZO DE LÍMIA)



THE LABARDEIROS (MUGARES)


THE BOTEIROS (VIANA)



THE MÁZCARAS (MANZANEDA)


THE FOLIÓNS (VILARIÑO)


GALÁNS E MADAMAS (ENTRIMO)


THE BOTEIROS (VILARIÑO)



Pero por toda la provincia hay muchas más pandillas, incluso algunas  son tan peligrosas que no se han dejado fotografiar. Casi todos los pueblos ourensáns (especialmente hacia el sur y el este) cuentan con una, o incluso dos. Pero ¡No Fear! Vamos a por ellos, que empiece ya la fiesta!!!, vamos a celebrar que tenemos los carnavales más auténticos y enxebres del mundo mundial. ¡A entroidarse todo quisque y que VIVA OU!



miércoles, 10 de febrero de 2010

O ENTROIDO VAISE DE BARRIOS (III): OS FRADES DE FREI CANEDO





Outro Entroido do que se pode desfrutar sen saires da cidade é o que organiza a Asociación Cultural do barrio de A Ponte: "Frei Canedo". Unha confraría composta por noventa "frades" para honrar a un frade con pinta de "borrachín".

"Estade atentos amigos/que o que se vai a contare/certo es porque yo lo digo/aunque non sexa verdade. Chejou de la zona de Oseira/con fame y moi cansadiño/al nuestro barrio da Ponte/este frade pequeniño" O resto da copla a podedes ler neste link, merece a pena, é de moita risa.

O programa de actos do Entroido organizado por esta peculiar Confraría, comeza o sábado, e o día grande é o luns. Para ese día teñen preparado un Potafumeiro (se en Santiago teñen o Botafumeiros, no barrio da Ponte non ían ser menos), co que bendicirán o lugar e ordenarán aos novos cónfrares, e logo sairán en proocesión polas rúas de A Ponte, para terminar cunha cea e un baile ata altas horas. Aquí tendes o programa completo deste singular Entroido pontino.

A confraría de Frei Canedo tamén participará no grande desfile do domingo polas rúas do centro de Ourense.

Unha das poucas fotos que se conservan de Frei Canedo...(coño! digo eu, e a mín que me ten un certo parecido con Gaspar LLamazares...¿terá tamén algo que ver o FBI (Federación de borrachos independentes) con esta casualidade?  ):



É un gran misterio, é unha conmoción!



Así cantaban en la banda sonora de la última serie de televisión a la que estuve enganchado. Efectivamente, se trata del Songoku, y la primera vez que programaron esta serie de animación japonesa en la TVG, coincidió con mi ya lejana época de universitario.

Lo de "é unha conmoción" es una frase lo suficientemente ilustrativa y elocuente, como para ponerla de título  en esta actualización, ya que hace diez días se ha consumado el drama y he sido apagado analógicamente. La televisión es a día de hoy, un objeto totalmente inútil en mi casa (posiblemente antes también lo fuese).

Lo cierto es que desde que ha sucedido ese drama,  estoy flipando mucho. Cuando hablo con mis padres, lo primero que me preguntan es si me he comprado ya el dichoso TDT; el fin de semana pasado en OU, hasta me dieron unas instrucciones básicas sobre como debo instalarlo. Ni que fuera tan difícil.

En el trabajo peor aún, ya que tengo que soportar la misma cantinela todas las mañanas. Nada más llegar a la oficina y después de los "buenos días" de rigor, llega la original pregunta:  "Rafa, ¿te has comprado ya el TDT? ¿sigues sin ver la tele?". La semana pasada estuve enfermo durante dos días, con problemas estomacales, continuas vomiteras e incluso fiebre, pero fuí a trabajar igual por que había que sacar informes urgentes, y como me conozco, sé que después  me pesaría la responsabilidad y tendría remordimientos. No soporto la inhibición, ni equivocarme, o hacer mal mi trabajo, lo paso mal cuando eso ocurre. Pues nada, mis compis no se interesaban por mi estado de salud, a pesar de que mi mala cara (más fea que de costumbre) era bastante significativa, todo era preguntarme si ya podía ver la tele. Incluso tengo una compañera de trabajo de unos 55 años que me mira con una lástima que no me parece normal, con una cara de pena que hasta me asusta por que es como si se me muriese un familiar, o mi mejor amigo, o algo. Lo cierto es que con el paso de los años me he acostumbrado a que la gente me vea como a un bicho raro (que lo soy), pero es que esta situación me desborda por completo. Ya los he tranquilizado, tanto a mis padres como a mis compis, ya les he dicho que compraría el dichoso TDT, aunque yo a la televisión, poco uso le dé realmente. Pero que no se preocuparan, que a pesar de haber sido apagado analógicamente de forma cruel y despiadada, conseguí sobrevivir, que me encontraba bien, que no me ocurrió nada grave.

¿Es tan importante la televisión? yo no discuto que haya programas de interés y que es posible que no esté tan mal del todo; pero no tengo ni tiempo, ni paciencia, ni ganas, para ponerme a investigar en ello. Que si "lost", que si "el gran hermano"...a veces me pierdo en las conversaciones de la gente, no sé de lo que me están hablando, pero me niego a malgastar mi tiempo de esa forma sólo por tener algo de lo que hablar con ellos; me niego a perder el tiempo enganchándome a series para crearme de esa forma nuevas necesidades que ahora no tengo. Tampoco quiero dármelas de culto y decir que me trago los documentales de La 2 y todas esas cosas, por que no sería cierto. Ni tampoco quiero sentar ningún tipo de cátedra sobre si ver la tele está bien o mal, o si es bueno o malo, o si mis aficiones molan más. Simplemente en mi caso,  prefiero ocupar el tiempo de ocio de otra forma: o leyendo, o escribiendo, o escuchando música, o simplemente dedicándome a la meditación contemplativa. Normalmente en horario de "prime time" estoy en el gimnasio entrenando. Cuando llego a casa me preparo una cena ligerísima (ya sabéis que me encanta cuidarme y odio tener barriga y esas cosas) y después me conecto a internet hasta que me entra el sueño. La verdad, no me llama nada eso de sentarme enfrente de la tele y tragarme lo primero que me echen. No tengo esa dependencia. Con un buen portátil y con una conexión a internet, la televisión me resulta prescindible.

Creo que con el TDT han aumentado el número de canales, como me comentó un amigo en el vermú del pasado domingo: "ahora han multiplicado la mierda por tres". Pero bueno, que no deja de ser flipante la sensación de "sentirme raro" que he sufrido todos estos días, las preocupaciones de mis compañeros porque Rafa se había quedado sin tele. Poor man, y yo que he seguido haciendo mi vida igual, porque para series (dramáticas, cómicas y absurdas, básicamente) ya tengo bastante con lo que me pasa en la vida. No sé de que va Lost, no conozco el nombre de ningún concursante del Gran Hermano, sinceramente, son nombres, detalles y datos,  que no necesito saber para nada. ¿seré un aburrido?. Además, si por críticas de amigos fiables (todos mis amigos lo son, huelga decirlo) cayese en la cuenta de que alguna serie o programa fuesen de mi interés, siempre podría echar mano de internet para verlas.

Lo mismo me ocurre con el facebook, me parece el invento más estúpido de los últimos tiempos. Hace un rato he entrado para cotillear, que es para lo que lo utiliza la mayoría de la gente, y de entre mis contactos, me ha sorprendido un mensaje desesperado de un señor de cincuenta años, que venía a decir algo así como: "Por favor, ayudadme, necesito un crédito para conseguir acabar las obras de mi casa. Es muy urgente". Burro de mí, le envié un mensaje privado con toda la buena intención del mundo para preguntarle si estaba bien, si le podía ayudar en algo. Y como respuesta recibí unas risotadas al estilo internet (ya sabéis: "xDDDD") y unas explicaciones de que llevaba varios días intentando acabar una casa virtual que había empezado a construir en no sé que juego del facebook, el farmville o algo así. Jojojojo, me parece flipante, creo que acabaré cerrando la cuenta...prefiero seguir siendo un aburrido.

Ya me he "desahogao" a gusto.

martes, 9 de febrero de 2010

O ENTROIDO VAISE DE BARRIOS (II): DONA PAQUITA E DON NICANOR DE SEIXALBO




Coma un Vicente Risco de andar por casa, continuo na miña teima pola etnoloxía para produndizar e coñecer máis detalles sobre a historia dos diferentes entroidos que se celebran na capital do Entroido.

Un dos resultados máis destacados deste grato “estudo”, é o de que a maioría absoluta das vilas da provincia contan cunha ampla tradición de Entroido –non só estamos a falar de festas de desfraces, tamén de festas relacionadas coa gastronomía- e que estas festas son máis frecontes nas vilas situadas no centro, leste e sur da provincia. Nalgúns casos trátase de tradicións recuperadas recentemente e noutros, de festas nas que a súa existencia pérdese na noite dos tempos. A capital tamén conta cunha tradición de Entroido que segundo sinalaba Enrique Bande, data de 1901. Pero na capital, a alegría tamén vai por barrios e son moitos os barrios da cidade que celebran o seu propio Entroido. Non é preciso desprazarse a outras vilas da provincia para gozar do Entroido, xa que como víamos onte, e veremos hoxe, os barrios de Ourense achegan tradición e enxebreza ao Entroido e constitúen unha boa alternativa aos máis coñecidos.


Malia o seu carácter histórico, -e a diferencia de Entroidos como o das Eiroás, máis recentes no tempo-, non abunda información sobre o Entroido de Seixalbo, tan só un texto de Manuel Herminio Iglesias publicado en “La Reguión” no ano 2008. Segundo comenta Don Manuel nese artigo, o de Seixalbo é un Entroido moi diferente ao resto dos Entroidos da capital. Conta cunha parella de mecos tallados en madeira como figuras representativas: Dona Paquita e Don Nicanor, sen que se lles coñeza o motivo exacto da súa “suba aos altares”, posiblemente trataríase de dous personaxes moi populares dentro do barrio. De feito, a este matrimonio dáselles trato de Santos: veneración, oracións (cánticos), peticións…e están relacionados coa “fertilidade”, tanto é así, que unha vez rematado o Entroido entréganselle en custodia a unha parella de recén casados co gallo de que fecunden e teñan fillos. Esa parella de recén casados ten a obriga de vestilos (vestir santos, supoño) e levar a Dona Paquita e Don Nicanor á procesión do Domingo de Corredoiro do seguinte Entroido.


Con máis dun século de antigüidade, o Entroido de Seixalbo nunca deixou de celebrarse, mesmo nos tempos de prohibición franquista seguíu adiante. Comparsas, coplas, procesións e o Enterro da Sardiña o mércores de cinza, son outros dos atractivos deste Entroido. Aquí vos deixo unha ligazón ao programa de man do Entroido de Seixalbo 2010, que conta como día grande o da xornada do martes.


Pasión y muerte en Edonia



Tras disfrutar de un largo periodo de vacaciones en Onán, su misatrompía había tocado fondo. Encerrado en su habitación, deseaba un cuerpo invisible. Se había propuesto evitar todo contacto con los vecinos, los veía tan groseros e impertinentes, ¡arrrgggh!. La falta de refinamiento, los modales bruscos, y en general la vulgaridad de la plebe, lo desquiciaban hasta el extremo de provocar en él ataques de pánico, una enorme náusea. A sus ojos, la plebe no era más que un gran conjunto indefinido de bichos deformes dispuestos a perturbar su paz interior, sus largas horas de meditación.

Notó que había salido el sol por el calor que desprendían las persianas. Aquella mañana de domingo se sorprendió hablando para sí mismo, cantando para sí mismo, escribiendo para sí mismo, vistiendo elegantemente para sí mismo, haciendo el amor para sí mismo... Se sintió feliz y decidió darse otro baño más, disfrutaba con el tacto de la espuma jabonosa sobre su cuerpo desnudo, la vida sin horarios. En su obsesión por la asepsia, se bañaba doce veces al día, la mayoría de ellas lo hacía para sí mismo, ya que había planeado vivir encerrado en su casa mientras contase con los víveres suficientes. Comprobó con alivio que disponía de reservas para tres semanas más. Tres semanas en las que evitaría por completo el contacto con la plebe.

Un inoportuno resbalón lo inmovilizó en la bañera. Sintió un fuerte dolor. No se podía mover. Comprobó asustado que sangraba de forma abundante. Pidió auxilio, pero fue para sí mismo. Nadie podía oir sus gritos debido a la insonoración de las paredes de su casa. Las había revestido con un material especial para evitar cualquier ruido procedente del mundo exterior, pretendía de este modo preservar su paz interior mediante la abstracción absoluta de las banalidades del populacho. Siguió gritando para sí mismo durante unos minutos más. Se quedó afónico. Ya débil por el intenso dolor que le había provocado la caída, exhausto por los continuos y estériles movimientos empleados para erguirse, aún tuvo tiempo de maldecir, también para sí mismo y con las pocas fuerzas que le quedaban, el hecho de llamarse PERFECTO.