martes, 2 de agosto de 2011
lunes, 1 de agosto de 2011
PATTI SMITH

"Una de las cosas que más me gustan es caminar por la playa de noche, durante media hora, no más, pero ese rato que paso a solas me relaja gracias al sonido del mar, el olor del salitre. Me ayuda a escribir, después de un paseo por la playa tengo ganas de escribir. Hay algo para mí que tiene un gran significado: las olas. Las olas son como una metáfora de la vida, ya que van y vienen, como la vida, a veces con más fuerza o violencia, y otras con más suavidad, con mucha paz. A mí, esos son los detalles que me hacen ser feliz, no necesito nada más, con eso es suficiente ¿Para qué quiero tener cuatro coches si sólo voy a conducir uno? ¿Para qué una gran mansión si con un sitio más modesto tengo bastante para sentirme cómoda?"
"La gente en general, y no es porque sean más tontos o más listos, se aburre porque le falta entusiasmo, ilusión. La importancia del lenguaje, que alguien se pueda sentir atraído porque el simple hecho de que hay algo que le inspira a hacer lo que sea, ese es el magnetismo del universo. A través del lenguaje y el entusiasmo, cuando piensas que estás viviendo tiempos duros, esa conjunción te puede ayudar a que todo vaya mejor, mucho mejor. Leer un libro, pasear. A veces no necesitas tener nada más que eso. Los pequeños detalles, esos son los más importantes"
Arte en el cielo:
"Navegando por el emplumado terreno dejando caer frases como:
"He estado en sitios peores
He estado en mejores.
He andado por ahí..."
Y todo lo que deseas es una mano amiga
Que te saque del lodazal, de la belleza.
Que te levante...
Dejo que las ventanas vuelen, sobre los ríos, el campo y la rama que se dobla.
A lo largo de la orilla del río unas mujeres cogen agua; otras golpean las camisas de sus maridos con una piedra. Niños semidesnudos muerden frutas extrañas, delirantemente dulces, y cantan:
Un día todos estaremos muertos
Pero los que se siguen moviendo
Rastreando y volviendo sobre sus pasos
Nunca morirán
Se llamarán
Rembrandt, Colón
Soñé que era una misionera.
Soñé que era una mercenaria.
Mi mochila era un saco de lino
atado como un globo a un palo.
Arriba, las nubes se forman una y otra vez.
Parecen un embrión, un amigo que se ha ido y descansa horizontal.
Sobre un gran brazo, compasivo como un resorte que recibiera la orden de alcanzar y agarrar ese bolso de lino y todo lo que lleva dentro, aunque sólo fuera el alma de una idea, el color del agua, el peso de una colina."
(Arte en el Cielo, del libro Woolgathering)
domingo, 31 de julio de 2011
Domingos musicales: "You Don't Know Me" (The Nads, 1980)
A classic Power Pop band from Rhode Island!
sábado, 30 de julio de 2011
Ourensáns ilustres: Dona Concha
http://www.facebook.com/#!/pages/Historia-de-CD-Ourense/159737084074380
viernes, 29 de julio de 2011
lunes, 25 de julio de 2011
Galicia

Sen necesidade de sair da miña aldea, xa atopo motivos máis que suficientes para sentirme orgulloso de ser galego e de vivir en Galicia.
Ogallá nunca estropeen a miña aldea con autopistas, liñas do AVE, parques eólicos e turismo gañán apañol -dese de ir de señoritos con cartos pero con pouco respecto polas normas máis básicas de educación e comportamento...¡señores, vaianse a Sanguengo que alí xa teñen un bo parque temático no que estar a gusto!- porque os "adiantos" ás veces son "atrasos" e algunhas das cousas que deixan cartos, tamén deixan danos irreparables. Abofé que sí!
Feliz día da patria a todos os galegos!
As fotos son da Baixa Limia e as saquéi do google (agás dúas, que son miñas). Facédevos un favor e ampliádeas.








Hermelinda tivo unha vida sinxela. Nasceu en 1886 en Farnadelos, nunha casa ao pé da igrexa. O seu pai era o pedáneo da aldeia e a súa nai atendía as labores domésticas. Cando era nova só saía de Farnadelos para ir bailar á romaría de Picós, o resto dos días pasábaos na aldeia, axudando polas mañás a súa nai nas tarefas da casa e levando ás ovellas a pastar ao monte polas tardes. Casou aos 17 anos cun amigo de seu pai moito máis maior que ela. Tivo tres fillos. Un morreulle na Guerra Civil, outro emigrou ás Américas e o outro saíulle parvo. Quedou viuva aos 35 anos. O fillo parvo deulle dúas netas ás que mimaba e levaba flores todos os días.
O resto da vida de Hermelinda transcorreu entre a súa casa, a igrexa, e o monte ao que levaba a pastar o gando. Nunca máis saiu da aldeia, nin sequera para ir bailar á romaría de Picós por respecto ao loito. A súa vida tiña un espazo físico de dous mil metros cadrados. Morréu no ano 1977 e enterrárona no cemiterio da igrexa, moi preto daquela casiña grande de paredes brancas na que viviu e que tamén foi a casiña dos seus pais e dos seus avós. As dúas netas quedaron solteiras e levábanlle flores todos os días ao cemiterio. De non ser polos 33 anos que leva baixo terra, podería dicirse que Hermelinda leva vivindo en Farnadelos cento vintecatro anos. Cento vintecatro anos por riba e por debaixo da terra, pero sempre en dous mil metros cadrados, sempre en Farnadelos.
domingo, 24 de julio de 2011
Domingos musicales: "Revolution (in the Summertime)" (Cosmic Rough Riders, 2000)
El grupo de Daniel Wylie. Su disco "Enjoy The Melodic Sunshine" es todo un breviario sobre melodías. Esta canción suena un poquito Neil Young ¿no?:
(por cierto, que la canción comienza a los 30 segundos de video)



