Qué ourensán non ten gravada na retina a imaxe de dona Concha subindo pola rúa de San Miguel camiño da Praza do Ferro, co seu andar paseniño, co seu arrecendo a cigarro puro. Quén non a lembra amosando o seu lado máis xaraneiro na tribuna do Campo do Couto, onde non faltaban as súas tracas de petardos, os seus platillos, os "me cago en cristo bendito" e os insultos a xogadores e afeizoados visitantes. Cánta poesía de rima consoante en "uta" e cánta cantiga de maldicir saía desa boquiña. Grande Concha, descanse en paz, ogallá deus lle dese a gloria que sempre lle negou ao equipo de fútbol dos seus amores.
E xa que estamos, insiro unha foto dun Ourense-Celta do ano 1959, co "Estadio José Antonio" a rebentar de xente.
É de xustiza dicir que as fotos as collín deste grupo de facebook:
Sen necesidade de sair da miña aldea, xa atopo motivos máis que suficientes para sentirme orgulloso de ser galego e de vivir en Galicia.
Ogallá nunca estropeen a miña aldea con autopistas, liñas do AVE, parques eólicos e turismo gañán apañol -dese de ir de señoritos con cartos pero con pouco respecto polas normas máis básicas de educación e comportamento...¡señores, vaianse a Sanguengo que alí xa teñen un bo parque temático no que estar a gusto!- porque os "adiantos" ás veces son "atrasos" e algunhas das cousas que deixan cartos, tamén deixan danos irreparables. Abofé que sí!
Feliz día da patria a todos os galegos!
As fotos son da Baixa Limia e as saquéi do google (agás dúas, que son miñas). Facédevos un favor e ampliádeas.
Hermelinda tivo unha vida sinxela. Nasceu en 1886 en Farnadelos, nunha casa ao pé da igrexa. O seu pai era o pedáneo da aldeia e a súa nai atendía as labores domésticas. Cando era nova só saía de Farnadelos para ir bailar á romaría de Picós, o resto dos días pasábaos na aldeia, axudando polas mañás a súa nai nas tarefas da casa e levando ás ovellas a pastar ao monte polas tardes. Casou aos 17 anos cun amigo de seu pai moito máis maior que ela. Tivo tres fillos. Un morreulle na Guerra Civil, outro emigrou ás Américas e o outro saíulle parvo. Quedou viuva aos 35 anos. O fillo parvo deulle dúas netas ás que mimaba e levaba flores todos os días.
O resto da vida de Hermelinda transcorreu entre a súa casa, a igrexa, e o monte ao que levaba a pastar o gando. Nunca máis saiu da aldeia, nin sequera para ir bailar á romaría de Picós por respecto ao loito. A súa vida tiña un espazo físico de dous mil metros cadrados. Morréu no ano 1977 e enterrárona no cemiterio da igrexa, moi preto daquela casiña grande de paredes brancas na que viviu e que tamén foi a casiña dos seus pais e dos seus avós. As dúas netas quedaron solteiras e levábanlle flores todos os días ao cemiterio. De non ser polos 33 anos que leva baixo terra, podería dicirse que Hermelinda leva vivindo en Farnadelos cento vintecatro anos. Cento vintecatro anos por riba e por debaixo da terra, pero sempre en dous mil metros cadrados, sempre en Farnadelos.
No comparto el discurso catastrofista de la mayoría de los articulos de opinión de Santiago Niño Becerra, pero a mí, que los grandes empresarios, los políticos que nos malgobiernan y la Banca, me han hecho sentir como un privilegiado y un responsable de la actual crisis -hasta el extremo de avergonzarme cuando alguien me pregunta en qué trabajo, hasta sentirme agotado por tener que repetir una vez tras otra las mismas respuestas para defenderme ante tanto topicazo- las verdades que expone el catedrático en su columna de esta mañana, me saben a gloria. A mayores, añado que el modelo actual de Administración Pública -la gestión en general de los recursos público- necesita de una buena reforma para que alcance sus objetivos de una forma más eficiente, pero las reformas no deben basarse en recortes o en vejar a los empleados públicos hasta convertirles en chivos expiatorios de la actual crisis con el propósito de ocultar una gestión nefasta. Las reformas en la Administración no deben desarrollarse desde los planteamientos del neoliberalismo, ya que el fin último de las políticas neoliberales es eliminar todo lo que huela a "público" para conseguir, de este modo, que las ayudas sociales, la educación, la sanidad, las pensiones, etc, pasen a manos de los intereses del capital privado.
Lecciones de bajo por cuenta de BRUCE FOXTON, posiblemente, el músico con el peinado más feo de la historia.
The distant echo - of faraway voices boarding faraway trains To take them home to the ones that they love and who love them forever The glazed, dirty steps - repeat my own and reflect my thoughts Cold and uninviting, partially naked Except for toffee wrapers and this morning's papers Mr. Jones got run down Headlines of death and sorrow - they tell of tomorrow Madmen on the rampage And I'm down in the tube station at midnight I fumble for change - and pull out the Queen Smiling, beguiling I put in the money and pull out a plum Behind me Whispers in the shadows - gruff blazing voices Hating, waiting "Hey boy" they shout - "have you got any money?" And I said - "I've a little money and a take away curry, I'm on my way home to my wife. She'll be lining up the cutlery, You know she's expecting me Polishing the glasses and pulling out the cork" And I'm down in the tube station at midnight
I first felt a fist, and then a kick I could now smell their breath They smelt of pubs and Wormwood Scrubs And too many right wing meetings My life swam around me It took a look and drowned me in its own existence The smell of brown leather It blended in with the weather It filled my eyes, ears, nose and mouth It blocked all my senses Couldn't see, hear, speak any longer And I'm down in the tube station at midnight I said I was down in the tube station at midnight
The last thing that I saw As I lay there on the floor Was "Jesus Saves" painted by an atheist nutter And a British Rail poster read "Have an Awayday - a cheap holiday - Do it today!" I glanced back on my life And thought about my wife 'cause they took the keys and she'll think its me And I'm down in the tube station at midnight The wine will be flat and the curry's gone cold I'm down in the tube station at midnight Don't want to go down in a tube station at midnight
En Maus de Salas, unha pequena aldea de escasos cen habitantes localizada no Concello de Muíños, atópase un dos conxuntos megalíticos máis importantes de Galicia. De entre estes restos megalíticos destacan dous dólmenes: o que se coñece como a Casiña da Moura (que foi excavado por Florentino Cuevillas en 1927 e que na actualidade non se atopa na súa localización orixinal) e o dolmen das fotos, coñecido como a Casola do Foxo. A súa construción data do ano 3000 antes de Cristo. Máis información.
El viernes, ya muy entrada la noche, una persona me comentaba que los cuatro entes más importantes de la cultura popular habían sido, o son: Bob Dylan, Sam Cooke, Johnny Cash y Elvis Presley. Lo cierto es que estas cuatro patas pueden sostener un banco con todas las garantías, pero soy poco amigo de aseveraciones tan contundentes y más, si me refiero a la música pop, en la que existen más factores variables que factores fijos. Esta circunstancia complica más si cabe la resolución de cualquier ecuación rockera. Ejemplos de factores variables son los gustos, los estilos, etc. En mi lista figurarían esos cuatro iconos, pero también algunos más: George Harrison, Brian Wilson, Ray Davies, Paul Weller, Joe Strummer, Neil Young...
Con más ganas de entregarme a mi mundo que de continuar la conversación, me libré de mi agregada como buenamente pude. Los sonidos añejos del rockabilly teñían de melancolía los corazones de los perdedores. La barra era un drama. Recuerdo que "Cry, Cry, Cry" de Johnny Cash me sorprendió en el momento de despedir la noche. Las puertas del día estaban abiertas de par en par y de camino al hotel, tarareé alguna que otra canción del cantante vaquero. Ya en cama, eché en falta "Hurt" en mi mp3.
Ya sé que "Hurt" es una versión de los horribles Nine Inch Nails, pero es que a Johnny Cash le queda mejor, mucho mejor.
I hurt myself today to see if I still feel I focus on the pain the only thing that's real the needle tears a hole the old familiar sting try to kill it all away but I remember everything what have I become? my sweetest friend everyone I know goes away in the end and you could have it all my empire of dirt
I will let you down I will make you hurt
I wear this crown of thorns upon my liar's chair full of broken thoughts I cannot repair beneath the stains of time the feelings disappear you are someone else I am still right here
what have I become? my sweetest friend everyone I know goes away in the end and you could have it all my empire of dirt
I will let you down I will make you hurt
if I could start again a million miles away I would keep myself I would find a way
