sábado, 22 de mayo de 2010

O SEA, QUE SÍ, QUE LLEGAREMOS





Aznar nos mintió con la guerra de Irak, con el Prestige y con 20.000 cosas más. El Gobierno ZP nos está mintiendo todos los días con el tema de la crisis económica. Un día dicen una cosa, al siguiente se desdicen y nos ofrecen otra distinta. Un día nos lo dan y al siguiente nos lo quitan. Hemos llegado a aceptar como algo natural el que los políticos mientan, ya no le damos importancia y lo vemos como normal. No sé vosotros, pero yo si hay algo que llevo fatal son las mentiras. No soporto que alguien me mienta. Me parece de las cosas más destestables que se le pueden hacer a una persona. Es similar a que te tomen por tonto, y en cierta forma, es una traición a la confianza. Si difícilmente es algo que podría perdonarle a un amigo ¿cómo se lo voy a perdonar a un político?

La semana anterior al anuncio de la reducción de sueldo a los empleados públicos, la congelación de las pensiones y demás recortes sociales, ZP comentaba en todos los medios de formación de masas que "LA ECONOMÍA ESPAÑOLA JUGABA EN LA CHAMPIONS LEAGUE EUROPEA" (Palabras textuales). Tras esos recortes, también dijo que no habría más, pero esta semana ya hay rumores de subida de impuestos y de duras reformas en el mercado laboral que afectarán a los trabajadores de la empresa privada. Ayer la Ministra Salgado expresaba, toda convencida, de que España jamás llegará a los cinco millones de parados. O lo que es lo mismo, que sí, que llegaremos a los cinco millones de parados posiblemente antes de que finalice el año.

Este es un video en el que vemos como profesores a tiempo parcial de la Educación Pública asaltan la televisión pública griega para decir verdades como puños ante las cámaras:



A VER ¡QUÉ PASE EL SIGUIENTE!





Ah!¿Pero no hay siguiente? ¿dónde están el tercero o el cuarto?

¿y esto es en lo que ha derivado la democracia? Diox, no se que pasa que lo veo todo negro. Más alternativas, please.

http://www.youtube.com/watch?v=AE1ct5yEuVY





EXILE ON MAIN STREET



Parece que además del documental que proyectaron en Cannes el fin de semana pasado, también se ha editado un libro sobre el "Exile on Main Street", el disco que el mejor grupo de Rock and Roll de la historia del Rock publicaba a mediados del 72. Confieso que no conozco en profundidad el material publicado por los Stones a partir de ese año, seguro que hay canciones muy buenas, pero desde su debut en el 64 hasta este "exile on main street" me gusta TODO (bueno, todo no, hay un disco que no me hace demasiado tilín).

Este es el trailer del documental:



Y esta la información sobre el libro que saldrá al mercado en junio:

"Los Rolling Stones, reyes de la controversia, eran a finales de los sesenta los chicos malos del rock and roll. Con un buen montón de hits en su mochila, en el advenimiento de la nueva década la banda buscaba una identidad que renovara su imagen. Exiliados de Gran Bretaña por motivos tributarios, el grupo se juntó en un château situado en el sur de Francia, hogar temporal de Keith Richards, para grabar el seminal doble álbum Exile on main street.



Exile fue tanto la culminación de todo lo que la banda significaba como una insinuante indirecta acerca de cómo podrían estirarse los límites del rock and roll de manera que pudiera incluirse en él el más amplio muestrario de sonidos, desde country acústico hasta duro r&b. Para muchos, aún hoy se mantiene como la más importante declaración de los Stones. Ahora, gracias a John Perry –extraordinario guitarrista de una de las bandas británicas más personales, The Only Ones- y a las voces de quienes allí estuvieron, podemos conocer la historia de cómo se hizo este álbum, con elementos que nos acercan al mundo de sexo, droga y rock and roll de los Stones, evidencias documentales, una larga entrevista exclusiva con Anita Pallenberg y un detallado análisis canción a canción.



Traducción del libro a cargo de Xavier Cardona y con prólogo de Eduardo Ranedo (Ruta 66, Radio Euskadi)."


Me he puesto el disco pa que no decaiga mi hiperactividad de hoy. Posiblemente mi canción favorita del "Exile on main street" es la que lo abre:



Huuuuuuuuuuusky!



Esta sí es buena para bailar y "desmelenarse". Hoy me apetece bailar, pero salir en Ourense no me motiva NADA DE NADA, así que bailaré in my house. Yeah!!!!! The Stags, no confundir con los Staggers, que también molan. Sixties forever!





Para seguir bailando con música instrumental. Este tema es de un grupo francés que se llaman Les Fantomes y que está grabado en el año 63. Menudo sonidazo, esto tiene que estar "retocado":



Y esta es tremenda. Melodías desde el instro. Mencanta. Sonidaaaaazo:

867 5309 (Jenny)



Otra crónica de nuestra fiesta aniversario que han publicado ayer, nada más y nada menos que en MUZIKALIA, dónde además nos ponen por las nubes, con párrafos tan grandes como éstos:

Éste refleja a la perfección el espíritu de Power Pop Action!:

"Y eso es lo que hace la gente de Powerpop Action, defender a capa y espada en forma de Rickenbaker , tan apreciado tesoro. Demasiado pop para los punkies y demasiado punk para el “mainstream”. ¿Entonces a quien le gusta el Powerpop? Pues a gente con gusto, a gente con ganas de pasarlo bien, a gente que gusta de corear las canciones con puño en alto, a gente que más allá de filias estéticas, edad u otras banalidades, busca en la melodía perfecta un trozo de felicidad."

Y este otro me ha hecho mucha gracia:

"Al día siguiente, por la mañana, cuando abandonaba el hotel donde me alojaba. Me encontré con una “forera” de Powerpopaction. Con la que comentamos lo cansados que estábamos todos. “Si es que la edad no perdona” Me dijo ella. Extrañado la pregunte la edad, algo que en los libros de Alfonso Ussia y otros manuales de buenas costumbres, te dicen que nunca hagas. “Cincuenta y dos años” Me contestó. Alucinado, la dije que no los aparentaba. “Tú lo que tienes que hacer, es seguir yendo a los conciertos y dándole al Powerpop, ya verás como así te conservas bien.

Muy pocas veces me han dado tan sabio consejo, que pienso cumplir a rajatabla. ¡Larga vida al Powerpop, larga vida a Powerpopaction.com!"


jajajjaa, esta tarde creo grupo en facebook: "señoras que se mantienen jóvenes gracias al power pop" jajajaja. Y la verdad es que sí, había gente de todas las edades, incluso matrimonios cincuentones, pero que aparantaban muchos menos años. Gente sanota que se cuida. Imagino que esa señora que se encontró en el hotel sería Inés de la tienda Escridiscos, que estaba por allí con su marido Pepe Escri, también Guzmán de "C.R.A.G." y "Solera", que debe estar cerca de los sesenta. Le he cogido el gusto a estos festivales y conciertos en los que se no se mueven drogas ni grandes desfases, tan sólo gente bailando y pasándoselo de puta madre sin suplementos. Pena que esto no sea lo habitual en saraos de otros estilos que me gustan.

Pues lo dicho. Gracias a Muzikalia por esta crónica más centrada en el apartado musical que en el social:

Crónica del día 14

Crónica del día 15

El jueves hablaba de los Riffbackers, hoy he encontrado esta canción en el youtube. Pertenece a su directo en el festival PPA! y es la canción con la que cerraron su concierto. Es una versión del célebre "867 5309 (Jenny)" de Tommy Tutone. Impresionante plantel sobre el escenario, de izquierda a derecha:

Octavio Vinck (Heartbeats, Protones, Paul Collins Beat, Amaral), Fausto Martín (Winnerys), Dani (Cooper) y Nacho García (Púlsar, Winnerys, Cooper) a la batería.

Lo de la calidad es relativo, pero...¡grupazo!




Y aquí la original de Tommy Tutone:



viernes, 21 de mayo de 2010

SQUEEZE





Estoy preparando una pinchadita para el próximo miércoles después del concierto de los Stems. Como supongo que esa noche no habrá demasiada gente en el Bolengo, aprovecharé la ocasión para centrarme en canciones no demasiado cañeras de la New Wave. Le daré cancha a los SQUEEZE, un grupo de la New Wave británica y a estas dos canciones de "East Side Story", el único disco que tengo de ellos.

Con esta hasta se puede bailar un poquillo (pero solo un poquillo) jajaja:



Ésta me encanta:



Hoy actualizo con SQUEEZE, además de por la pinchada, por que "Up The Junction" es la canción que más he escuchado esta semana. Una pena no tenerla original. Evidentemente, no es una canción que se pueda poner en una pinchada. Es raro que una canción tan lineal y sin estribillo me haya enganchado de esta forma. Pues venga, no se hable más, ahí va mi canción favorita de esta semana: ¡UP THE JUNCTION! Hipnotizado estoy:



TOMA LETRA...¡LETRAZA!:

I never thought it would happen
With me and the girl from clapham
Out on a windy common
That night I ain’t forgotten
When she dealt out the rations
With some or other passions
I said you are a lady
Perhaps she said I may be
We moved into a basement
With thoughts of our engagement
We stayed in by the telly
Although the room was smelly
We spent our time just kissing
The railway arms we’re missing
But love had got us hooked up
And all our time it took up

I got a job with stanley
He said I’d come in handy
And started me on monday
So I had a bath on sunday
I worked eleven hours
And bought the girl some flowers
She said she’d seen a doctor
And nothing now could stop her

I worked all through the winter
The weather brass and bitter
I put away a tenner
Each week to make her better
And when the time was ready
We had to sell the telly
Late evenings by the fire
With little kicks inside her

This morning at 4:50
I took her rather nifty
Down to an incubator
Where thirty minutes later
She gave birth to a daughter
Within a year a walker
She looked just like her mother
If there could be another

And now she’s two years older
Her mother’s with a soldier
She left me when my drinking
Became a proper stinging
The devil came and took me
From bar to street to bookie
No more nights by the telly
No more nights nappies smelling

Alone here in the kitchen
I feel there’s something missing
I’d beg for some forgiveness
But begging’s not my business
And she won’t write a letter
Although I always tell her
And so it’s my assumption
I’m really up the junction

jueves, 20 de mayo de 2010

La mejor afición del mundo



En un momento de la película "Green Street Hooligans", uno de los hinchas del West Ham United afirma que se siente orgulloso de pertenecer al mayor ejército del mundo, en alusión a la hinchada hooligan de su equipo. Las aficiones del West Ham y del Millwall -ambos equipos modestos del sur de Londres- tuvieron buena parte de culpa en el nacimiento del fenómeno hooligan en la década de los Sesenta. Un fenómeno que, por desgracia, se extendió por el resto del mundo a finales de los Setenta. El hincha del West Ham estaba muy equivocado, la afición del Atlético de Madrid no es un ejército de hools, pero sí es la mayor y mejor afición del mundo.

Nos conocen como "los pupas" o "los sufridores", y es cierto. Con el Atlético se "sufre" más que con cualquier otro equipo, pero cuando se gana, se disfruta cinco veces más...¡o diez!. La afición del Atlético ha pasado de las alegrías de la anterior semana por la victoria en la Europa League, a los llantos de ésta por la derrota contra el Sevilla (Zerdilla) de ayer en la final de la Copa del Rey. No pasa nada, el Atleti es así, y si ganase siempre, ya no sería el Atleti. Además, hay derrotas, como la de ayer, que saben a victoria. El Atlético jugó más y mejor, murió con las botas puestas, y en la grada, la afición del Atlético ha ganado por goleada, como siempre. No hay afición más fiel. Piel de gallina cuando media hora después de finalizar el partido, seguían animando al Atlético las 50 000 voces que se desplazaron hasta Barcelona.

¿La mejor afición del mundo? yo digo SÍ. Y para muestra estas imágenes del día de ayer de la hinchada rojiblanca por las calles de Barcelona. IMPRESIONANTE vídeo, a pesar de los borregos que se ven durante unos segundos a partir del minuto 1, más o menos. Es inevitable que entre tantos miles de personas, no se cuele algún gilipollas. Forza Atleti! No sé cuantos años más pasarán hasta que vuelva a jugar otra final, quizás más de diez, pero esta afición siempre estará ahí apoyando, en los momentos buenos y en los difíciles, en la salud y en la enfermedad, en la riqueza y en la pobreza, hasta que la muerte nos separe!!! jajaja. Dedicado a mi amigo Gonzalo, otro "sufrido" colchonero.

Si es que a mí ni siquiera me gusta el fútbol, a mí me gusta el Atlético de Madrid!!!

No hay ninguna afición como la del Atleti. No, no la hay:



miércoles, 19 de mayo de 2010

FANTASTIC WEEKEND






Ha llegado el solete y el buen tiempo y prefiero estar por la calle que delante de un ordenador, o lo que es lo mismo, que no me apetece nada escribir. Tendría que preparar un resumen del festival PPA! para la web, pero no tengo ganas. A ver si pienso en una buena excusa para escaquearme. Al fin y al cabo, no soy un profesional, y en los conciertos ya había gente de otras tres webs, que imagino que ya se encargarán de redactar buenas crónicas para sus respectivas páginas.

LA EXPERIENCIA DE VIAJAR EN AVIÓN: Altamente positiva. En los dos viajes tuve que hacer transbordo en Madrid, con lo cual, ya llevo cuatro despegues y cuatro aterrizajes a mis espaldas, todo un veterano :). En el viaje Santiago de Compostela-Madrid se me nubló la vista y estaba mareado, por un momento creí que me caería redondo. Menos mal que esa sensación se me pasó cuando finalizó el despegue. Que jodido es sufrir de vértigo para estas cosas. Después genial. Vuelo rápido y cómodo.


HERMANAMIENTO: Al margen de los conciertos, teníamos diversos actos por la ciudad de Valencia. Los actos consistían básicamente en el bebercio y en el comercio. Dos cenas en el local de los conciertos y una comida (el sábado) a pie de playa de la Malvarrosa, sólo para foreros. Para estas comidas estábamos anotadas 62 personas. Fue genial

CONCIERTOS: Altísimo nivel en todos los conciertos. Len Price 3 se pasaron de revoluciones. Bubblegum siguen siendo uno de mis grupos favoritos en directo. The Riffbackers fueron toda una revelación con su mezcla de psych, hard, power pop y rock and roll, todo ello muy setentero. Y The Rubinoos un diez. Música feliz, como tiene que ser la música. Ya aburre tanto grupo ruidista que parece que hacen música para asustar a la gente y con letras pseudointelectuales que sólo entienden ellos. La música no es para aburrir, es para disfrutar, coño!, y con los Rubinoos vaya si se disfruta. Felicidad y sonrisa de oreja a oreja al acabar su concierto.


AMBIENTE: La organización cubrió gastos los dos días. Había gente de muchas partes de España: Galicia, Asturias, Pais Vasco, Andalucia, Mallorca, Cataluña, Madrid, Ceuta...Esto ha crecido mucho, pero afortunadamente no ha perdido su carácter familiar y sigue siendo un festival sin disfraces, postureo, babosos y demás tontería. Ojalá se mantenga este espíritu en un futuro. Para lo otro ya existen otros festivales. Y ojalá no crezca mucho más. Así estamos bien.


CANSANCIO: Mucho, muchísimo. He dormido cinco horas en tres días. El domingo pretendía descansar, pero a las once de la mañana un vecino del casero nos puso a todo volumen un directo de los Stooges y fue imposible dormir (por cierto, pedazo de directo). Así que salimos de casa duchaditos y nos fuimos a turistear por Valencia. Quedamos para comer con los foreros que todavía estaban por la ciudad (unos 20) y a partir de ahí liada terracil por el casco histórico (precioso, por cierto). A eso de las doce de la noche acordaron meterse en una cervecería que estaba petada de ingleses cuarentones de cara roja, que hablaban a gritos y que estaba completamente beodos (pero beodos, beodos, de caerse para los laos). Como cada vez estaban más agresivos y a mí ese rollo no me va, decidí irme para casa a descansar un poco, que había que levantarse a las cinco de la madrugada para coger el avión de vuelta a Galicia. Pero claaaro, sólo teníamos una llave y parábamos cuatro personas en el piso del colega, que para colmo de desgracias, fueron llegando a cuentagotas a lo largo de la madrugada y timbrando como histéricos en el portal. No pude pegar ojo, porca miseria. Voy mayor, esta semana ni he ido a entrenar por culpa del agotamiento, pero sarna con gusto...

GASTRONOMÍA VALENCIANA: Cada día estoy más convencido de que como en Galicia no se come en ningún lado. La famosa paella valenciana me pareció intragable y las raciones (de cualquier cosa) super pequeñas en comparación con las de aquí...y muy caras!.

VALORACIÓN FINAL: Tengo un montón de anécdotas para contar, fueron tres días de risas y de pasarlo bien sanamente, disfrutando con nuestra afición favorita y rodeados de gente majísima. Al fin de semana valenciano le daría un diez. Tan dado como soy a la "crítica", no hay absolutamente nada susceptible de ser criticado, todo ha salido perfecto. No esperaba tanto. ¿quién me iba a decir a mí que un blog que empecé por aburrimiento hace cinco años en una tarde de lluvia, iba a derivar en todo esto? Será que el chaval algo vale :) Me siento orgulloso y con la estima por las nubes, aunque el mérito no es sólo mío, también de toda la gente que se ha unido al proyecto y ha colaborado.


FOTOS: Como siempre que salgo por ahí fuera, pocas fotos de la ciudad y muchas de gente borracha. Qué desastre, jajaja.

THE LEN PRICE 3: The Who versus The Kinks desde Londres






BUBBLEGUM: Con Angel Kaplan a la cabeza y Pani a la batería. Junto a Feedbacks, mi grupo favorito del power pop nacional.






THE RIFFBACKERS: ¿Qué se puede esperar de un grupo que cuenta en sus filas con Octavio Vinck y con los ex-winnerys Fausto y Nacho? Pues muchísima calidad instrumental y buenas canciones. La gran sorpresa del festival.







THE RUBINOOS: Una de las últimas leyendas vivas del power pop y uno de los mejores conciertos que he visto en los últimos años. Calidad a raudales: buenas canciones, buenas voces. Músicos que llevan desde finales de los Setenta tocando no puede hacerlo mal, es imposible. Menuda energía para la edad que tienen. Además de eso, se les veía disfrutar y estuvieron super simpáticos, interactuando con el público. No diga POP, diga Rubinoos.






El logo de la página presidiendo el local:




También el hotel NH Center en el que se alojaron buena parte de los foreros:






La casa de Blasco Ibáñez a pie de la playa de la Malvarrosa:




La Playa de la Malvarrosa:









La famosa paella valenciana:





La comida del sábado, para la que los organizadores habían reservado un restaurante a pie de playa. Todas esas mesas eran nuestras:






PINCHADAS: Hasta seis personas se pasaron por la cabina. Power Pop, Soul, garage y rock and roll. Sin desperdicio... y tabién sin gente guay-elitista ni postureo, que con nosotros no va esa podredumbre de gente falsaria que está matando a otras escenas. Una pinchada a medida. Me gustaron TODAS, jajajaja.




Algunas fotos del ambiente:









Valencia, nueve de la mañana del domingo. Ni rastro de John Cobra, los pocos foreros supervivientes de la sesión maratoniana del sábado se dirigen a desayunar.




Y no, no he engordado aunque me sobran unos kilos. La barriga es un efecto óptico y el extraño andar es consecuencia de que estaba apurando el paso porque Lover "el patillas" me estaba dando una chapa bestial, jajaja.

Estas son algunas de mis fotos. En próximos días subiré un recopilatorio con fotos de otra gente. Agradecido y emocinado!!

lunes, 10 de mayo de 2010

La música independiente en España funciona como unos 40 principales a escala





Frases lapidarias como la del título, son las que suelto yo en esta entrevista que me han publicado hoy:

http://www.ipunkrock.com

http://www.ipunkrock.net/index.php/site/comments/v_aniversario_power_pop_action/

El trabajo ya está hecho, ahora a esperar que salga todo bien. Faltan tres días y debería estar super nervioso ante mi primer viaje en avión, y sin embargo, lo que me preocupa es una nube de cenizas que me puede dejar en tierra y obligarme a perder la cita anual que más me gusta. Mal sabía yo hace un par de meses, que un puto volcán en Islandia podía joder de esta forma la fiesta de mi web, por que además no soy el único que viajará en avión, también lo hará un grupo desde los EEUU y otro desde Londres. Menudos días de nervios me esperan hasta que se confirme que el viernes no habrá problemas para viajar.

domingo, 9 de mayo de 2010

Tres segundos de memoria





Onte, e nun dos blogs que visito con certa periodicidade, fixéime nun listado de varios libros que aparecían relacionados na súa marxe dereita. Entre eses libros -a cada cal máis interesante- atopábase un do escritor ourensán Diego Ameixeiras.

"Tres segundos de memoria" publicóuse no ano 2006, e con él, Diego gañou o Premio Xerais de novela. Líno a comezos do 2007, e, en varias das súas partes, atopéi similitudes con como era a miña vida mediada a vintena: De cando a pouco de rematar a carreira non tiña traballo nin perspectivas de telo a corto/medio prazo. De cando vivía para a fin de semana e as preocupacións pasaban por coller as borracheiras do século. De cando odiaba as tardes dos domingos polas resacas, as comeduras de tarro, e por ser os "días oficiais das parellas felices de namorados". De cando os meus amigos comezaban a cambiar e a "facer as súas vidas" e eu sentía que me quedaba atrás. De cando odiaba Ourense por que facíame sentir preso nunha pequena cárcere sen posibilidade de escapatoria. De cando as lembranzas dos amoríos pasados, dos amores platónicos, das equivocacións propias ou alleas, non me deixaban durmir polas noites. Aínda que hai cousas que por desgraza non cambiaron co paso dos anos.

Hoxe erguinme demasiado cedo para ser domingo. Aproveitando que "Tres segundos de memoria" está a coller pó nun estante da casa dos meus pais e que non tiña mellor cousa que facer, entreguéime de novo a súa lectura. Trátase dunha novela curta que engancha e lese dun tirón. Os capítulos son moi cortos, directos e con reflexións bastante interesantes. Nesta ligazón tendes unha mostra que reflicte con perfección o complicado das post-relacións.

A novela xira arredor do día a día dun trintañeiro que habita sen rumbo nin norte, no post-fracaso. Aínda que sería máis acertado dicir, que é a vida do protagonista a que xira arredor de Alba, unha -ex á que considera a muller da súa vida. Alba sempre está presente en todo o que fai. A novela finaliza cunha reconciliación "amigable" con Alba e cun cambio de vida por parte do protagonista.

Apetéceme transcribir un dos seus capítulos. Escollín un ao chou e saíume este:


"Mínimas confianzas

Miráballe fixamente as tetas a un manequín anoréxico cando, reflectido no escaparate, iluminouse o sorriso demoledor de Alba. Cando dei a volta, os seus braxos abríronseme de par en par coma unha tesoira e corteime moito.

- Anda, dame unha aperta, estúpido.

Había tempo que non se amosaba tan despreocupada comigo e mesmo suxeriu a idea de tomarmos un café nun bar próximo, proposición que aceptei de inmediato.

- Deixeino con Manu, sabes? -díxome

Alba ten vinte e oito anos, pero ás veces fala como se acabase de facer a primeira comuñón. Nesa diferencia horaria e na turxencia dos seus meandros radica parte do seu atractivo, que se completa cun coeficiente intelectual varios puntos por riba da media e cun sorriso capaz de iluminar un túnel. Alba estudou Historia da Arte, sacou varias matrículas e dende hai uns meses traballa nun museo, aínda que o que máis lle gustaría sería rematar unha tese de doutoramento que nunca empezou porque sempre lle falta tempo e un tutor que non se pase. Alba é morena de ollos negros e pel escura, algo espigada nos andares e moi pouco afeccionada ao consumo de bebidas gaseosas. Alba era a muller da miña vida.

- Con Toxic Machine? e iso?- pregunteille

- Nada, é que o tema non acababa de funcionar.

- Iso sempre pasa.

- Espero que non te fagas ilusións de ningún tipo. Agora quero estar comigo mesma.

- Xa.

Choveu moito dende que non falábamos como dous seres civilizados. Recoñezo que, en certa medida, fun eu quen puxo as cousas un tanto difíciles, sobre todo dende o día que tentei introducirlle un vaso de tubo na boca a ese rabeno chamado Manu Toxic Machine.

- A culpa foi súa, por ir de moderno escoitando porcalladas -díxenlle a Alba.

- Iso non foi o peor.

- Como?

- Logo dixécheslle que querías furarlle a próstata cunha botella de Jameson.

- Iso xa non o lembro. Maldito speed.

Alba díxome que fora unha separación pactada e sen hostilidades, pero adiviñei nos seus ollos, que non me enganan, que algún problema houbo.

- Incompatibilidade de caracteres, eu que sei. Manu está moi concentrado na música e eu xa sabes que tampouco son moi propensa a querer parella.

- Ah, non?

- Non.

- Pois quen o diría, porque me deixaches por ese furricas cheo de chapas.

- Foi unha casualidade. Esas cousas, unha non as busca.

- E antes de estar comigo andabas con aquel garda xurado que pulía farlopa á saída do Parlamento.

- Con Xocas?

- Si. Ese si que me caía ben, mira. Unha gran persoa e mellor pai de familia.

- Ai, non empecemos outra vez cos teus traumas, vale?

Alba díxome que pretende que sexamos amigos nun futuro próximo, cando as miñas feridas cicatricen definitivamente. Que teñamos unha relación máis ou menos normal e unha mínima confianza que permita contarnos os nosos problemos. Eu expliqueille que non hai ningún tipo de problema pola miña parte, sempre e cando non saia con tipos como Manu Toxic, a quen lle desexo a precariedade sexual máis absoluta e unha longa travesía no deserto do onanismo e autocompaixón.

- Non sexas cruel, home - dixo Alba.

- Só o xusto, respondín.

Non sei ata que punto fun consecuente comigo mesmo ao aceptar a suxestión de Alba, pero espero poder soportala non como unha cruz, senón como unha mostra de que son capaz de asumir as miñas contradicións. Vela dese xeito -"amiga"- vaime supoñer un esforzo de considerables proporcións. Se bebo dous cubatas na súa presenza, o meu concepto de amizade interxéneros hase diluir á mesma velocidade que se me multipliquen as présas."